adem üren, mart 2020

bir vahşi kadar gerçek
bir mezarlık gibi ağır
gövdemde patlayan
ama durmaksızın patlayan
her şeyin ilahisi
nere düşse sevgilimin alnı
orada kıyasıya hüzün
orada kıyasıya ahu.

hem gerinen bir memeden
hem açan çiçeklere
çeliğin baharından,
tarla kuşlarına kadar
insan, her şeyin amatörü
tam şuramda bir adres yitirdi şiirler.

işte akıyor her şey
sürüp gidiyor dünya
olunacak en güzel
toprağın yeşermeye başlayan
kentleri dolaşan
her devleti illa iyilik
yapmaya zorlayan
kolayca kırılan insan
kalmayıncaya dek
yumruklarını sık
devleşen biziz
zaman bizim.