emine karaağaç, temmuz 2021

Tanrının söyleyecekleri bittiğinde başlıyordu sinema,
Adalarda bir ispinoz rüya görüyordu belki
Göz bebeklerine kadar ışıyordu pespaye dünyamız
Endişeler yorgun, gülüşler tedirgin, kantarlar dengesiz.

Ölüler servi ağaçlarının gerisinde ayak uçlarına basa dursun
Kapılar onların yerini tamamlıyor
Kapılar bir ceset ağzı gibi açık ve siyah
Ulaşmaya ramak kalmış rüyalar bir duvarla bölünüyor
Duvarlar donuk bir bakır külçesi ,
Duvarlar sessiz,
Duvarlar pek az bilinir bir sarı.
Uzaklardan sızan bir gürültü bölüyor sessizliği
Peş peşe yırtılan kağıtlar bayat bir ekmek,
Günlerse torbaya girmeye çoktan meyilli.
Şimdi ceviz bir kayık mı kurtaracak bizi
Yoksa yarım kalmış o hikâye mi?