serdar topaloğlu, aralık 2020

renksiz sevdalar dayandı bu kez göğsüme

rüzgarlarım anlatsın tarihi

omurgam kambur ağaçların asrı

etimse hazır dünden

iltihap kusuyor ellerim / oysa dokunmadım

eski kahvehaneler dışında da dolaşmadım hiçbir yeri

esnafların yazılmayan tarihi

  ezberlemek bütün kirli sakalları

        perçemlerinden ağaran saçlarını

               şimdiyse anladım

insana sığıyor dünya

sen yine de bir çarşaf niyetine çağır beni

pencerenden ayaz her sızdığında çek etine

parmak uçlarımı topladığım sokaklarda bıraktım bu fotoğraf denen tetiği


çünkü uzanmadım / öpmedim hiçbir silahı

devletse inmedi tanklardan