umut yalım, şubat 2021

Üzgünüm 
Bu aşk da olmadı sana. Hiçbir kâlbine düzgün oturmadı. Ne de  
Rengine uyum sağladı kâlbinin. Bence 
Yağmur suları biriktir şimdiden. Anca  
Ağlarsın belki bu ikindi vâkti. Köstence 
Malı ve yelkovanı kırık bir sâât gibi durmak istemiyorsan artık. 

Başlıklı bir şiire başladım. Artık başlıkları da uzun tutuyorum. Artık ba 
şlıklar da bir parçası şiirin. Hep 
üzülmüşümdür kısa başlıklı şiirlere. Yarım bir kol ya da yenmemiş bir e 
kmek gibi görmüşümdür hep. O yüzden -lütfen- 
başlıkları da uzun tutalım ve onları da şiire katalım. Nerde kaldıydık? 
Çünkü 
Kimseler artık  
Muz çorabın müptelâsı değil. Artık çoğu kimse okumuş etmiş. Kimse art 
ık Allah’ın belâsı değil. Kemancı dönemi çoktan bitti. Uzun saçlı barmen 
ve 
dj’ler uzun saçlarına binip gitti. Artık kimseler karışık kaset doldurmuyor. 
ya da 
gül soldurup 
kitabın arasına koydurmuyor. Artık 5G hızındayız. Ve 
arttırılmış gerçeklik hazzındayız. Artık birileri bizim yerimize sevip 
biz sevmişiz gibi hissedebileceğiz biz. Bizim yerimize başkaları ölüp 
ölümümüzü  
ve gözlüğümüzü 
takıp seyredebileceğiz biz. John Coltrane’i diriltip 
(drip kahvemizi içtiğimizi sanırken) çal, ordan derken bir Blue Train 
aynı ânda 
Bury a Friend’i Billie Eilish’le söyleyebileceğiz biz. Biz 
Artık Biz olmadan da: Biz’i Biz eğleyebileceğiz biz. Velhâsıl, 
Senin gibiler artık birer doktora tezi oldu 
Söküğünü sökemeyen emektâr terzi oldu. 
Ama 
üzülme. 
Yaşlı iki  
erbezi gibi 
lütfen büzülme. 
Yeni Dünya Düzeni’ne sakın isyan etme. Et yiyen bülbül gibi lütfen ötme. 
Yukarda saydığım tüm ahvâl ve şerâit dâhilinde: 
Seni 
senin de istediğin gibi 
sevebileceğiz biz. Ve Florya Sâhili’nde  
gün  
piksel piksel batarken. Kâlbin 
5 G hızında atarken. Seni ve seni sevmemizi 
seninle 
seyredebileceğiz biz.