arsen everekliyan, ocak 2020

yaşamı buradan kaldıralım havalandıralım evi
söyleyecek bir şeyi yok bunların
batık şehrin piçlerine el açma ellerim
tam bu durduğum yer dünyanın sonu
yılların demir tozu yüzüme vurdu kös…

 içerde bir yerde zılgıtlar atıyorum delice
aman kimseler duymasın kırılan zincirin sesini,
üst üste devrimler yapıyorum,
gotik yalnızlıklar içinde…
biliyor musun şiir beni bıraktı  sen hep aynı kal
kurutulmuş tohumlar kadar saklı
gün lekeli  yaşam kargaşa  ölüm boşluk
perdeme gerilen boktan bir temaşa
gözlerimden gideli sen  ellerim ne çok kanlı…

.                   . .                        . . . beyler !
bana destek verin cini suya indireyim
beynimde kuduran ‘niagara şelalesi bu
sosyoloji ve ahlak dışı  bütün sevilerim
karanlıkta gezen gölgeleriniz gibi,
ışığa düşman narsist masal anlatısı
boynumda çevirdiğim bu çember dünya
beni girdabından al
daha sağlam bir cennet bağışla
avurdu içine çökmüş köleler için…

genel hatlarıyla çizdim ben bu ömrü
mahalli aşklar geçidi çoktan sona erdi
daha bu döl yatakları çok şair doğurur
çok su kaldırır ‘everek dağı
bizler modaya uyduk  dağıldık
gözyaşlarımız için  relax amentü…