enes sarı, haziran 2020

Adamlar peydahlayan aynı adımı sana adamıştım
Sürgünde
Sabit süreğenlikte süre
Sürgünde
Geçmek bilmez mişli geçmiş ve meyli batı’ya
Yüzün daha görülmemiş antarktikaların şaşkınlığında
Çevir yüzünü
Boynunu kurban et amedeo’ya
Boynun boyunu geçtiğinde afrika’nın maskları asılır
Heykeller hareketlenir, pazuları usturalanır us yokluğunda
Us yok ve tin, sığ ise öz tığ inceliğinde olsa da nafile
Ve velvele, gidebilmek galilei ile gaile bir merküre
Yerküre kafi değil çünkü bu çekilmez ince uzun bir besmele
Ezcümle, ne antibiyotik ne de giyotin
Hiçbiri fayda etmez iyileşmeme
ya da senin boynunu inceltmeye.

Boynunu kurban et amor’a
Viyana’da bach ve biraz viyola
Uzuvlarına çekmesin sesin, yeterince tizsin
Fakat ben, ki tenoruydum platonik operaların
Aryalar hiç o kadar gür çıkmamıştı biz çıkarken kaldırımlarını
o pera’nın
O yolu her yokuşladığımda -sürgünde-
Hücre demirleri daha çok gerinir
Dudaklarım daha çok yaklaşır birbirine çünkü
Dudakların mahkumiyeti sadece susunca
Ve susayınca gardenya,
kokusunu kendine saklar koklatmaz kimselere
Biliyorum, bu biperva arzu destursuz
Dizgini ellere sığmasa da ellerin diline
Aklın baliğ olmadığı kadar aklımın bağlı olduğunu
söyletme.