kazım baran yılmaz, mart 2020

utancıma verdiğim addır yeryüzü
beni iki kere tersten yazacak tarih

musa’dan beri yarılan bir suyun habercisiyim
bir tartılsa gölgem, gövdemden ağır çıkar
herkesi besteleyen bir nota var ağzımda
bir de denizin dikişleri patlayana dek koşmak
her bıçağı körelten bir talimdir aslında
çok keskin bir cümlenin ortasında susmak

utancıma seçtiğim renktir hüzün
beni iki kere ibda edecek ölüm

isa’dan beri kanayan bir kanın şahidiyim
tahtalardan söktüğüm çivileri özenle saklıyorum
kafadan sayabildiğim tam üç mevsim var aklımda
tam on bir ay, en az altı gün, en az bir yaşamak
kavminin çaktığı bir mıhla dolaşmak zordur alnında
zordur yangın ortasında hasara pansuman yapmak

utancıma biçtiğim ömürdür kudüs
beni iki kere intifada sayacak tembih

davut’tan beri okunan bir şiirin ilk hecesiyim
bu sınavdan yalnız kitaba bakanlar muaf olacak.