kaplan, eylül 2021


Ben, hep yanlıştım kendime
gözyaşlarınızla büyüttüm kendimi
affedin demiyorum
gömün cehennemin en dibine.
Ben, hep zehirdim kendime
akrebin iğnesiydim ateş çemberinde
kurtarın demiyorum
bırakın, çarmıha gerilmiş İsa’yım ben.

Ben ki, korkardım mezarlara bakmaktan. Kaçardım
çocukluğumda, rüyalarımdaki ölgün bedenlerden.
Koyun beni en kaçtığım yere, çocuk düşüme. Siz,
o uçakların içinde olurdunuz bazen
ben, başımın üzerinden geçen her uçağa binerdim.
Giderim yine kendi yitik ülkeme.

Ben, hep düşmandım kendime. Tanrı
daha çok yaşasın diye ölürken çocuklar,
inanmazdım Meryem’in bakireliğine. Küller altında
harlı bir ateştim ama İsa değildim ben.