rıdvan ardıç, ekim 2021

lapsekili tayfur’a

benden yüksek rakım

kapladığım metrekareyi görüyorum yarısı çizik adisyonda

tapu kadastro müdürlüğüne ve aşka yolum düşmüyor

boğazımı tahriş ediyor tek motorlu teknenin karıştırdığı dalga

dağılmıyor günlerin tadı ağızda, ciğerimi alıp gitse sahibi

şayet varsa

benden çabuk bitiyor rakım ve asmalı mescit

aklımda ipsiz sapsız düşünceler var abi

gecenin giyotin yıldızlarıyla kesiliyor göbek bağım

sürgün bir adam olup vuruyor gözleri ayın

ben bir ok olmasam da çatı katında soğuktan gerilen yayım

benden yüksek rakım

aşağı iniyorum kendimi yukarıda unutup

tekrar içiyorum ki kendimi almaya yukarı çıkayım

ancak kendine inanır taksiden inip kendini asan peygamber

kaderinden kurtulan örümcek ördüğü ağa takılır

barikatın umursamadığı pankartsız bir eylem kendini yıkım

aklımda ipsiz sapsız düşünceler var abi

sesi yakından da hoş gelir kemanın

acaba lapseki’si neresi olur bu gece yalnızlığın

benden yüksek rakım

kendimi almaya çıktım, kovdu sancılarım kapıdan

merdivenlerden yuvarlanırken silahımın çığlığından

duymadığım sesime takıldım

abi bana lütfen taksi çağırın