e. yusuf çelik, aralık 2021

i.

Rahman ve rahim olan annenin adıyla

Konuşmak kadar acı bir su dünya

Anne iki hece ben boş teneke

Birbiri ardına dizilmiş inciler gibi boş ses

Ölsem unutmam dediği o yaş kadar

Azazil gelse boyun eğmem dediği o yas

Bir gece ardı sitemle geldi eve.

Ev ki sofrası kadın

Azığı dil ve küfür.

-ev

-soğuk

Rahman ve rahim/ küfür ve katran

Yokluk ve aşk/ varlık ve savaş

Ölüm ki benden uzak senden yakın

Ayın görünen ve görünmeyen kısmı

Boyun eğmem dediğim her şey pranga.

Kaybettiğim tek kumarım varsa o da hayat

Yok cambaz gibi ipte tepe taklak

Ben bir rahman ve rahim adı

Merhameti yok, bağışlaması eksik

Küfür sular içmiş bir zakkum

İmgeler atlasında soluğu kesilmiş nefes

Anne ol dedikçe kanayan o şey

Kan kanı öper yara tutmaz yanımda

Ben bir ilk ölüm denemesi

Kendimi kaybettiğim halat

Kopan zincirler gibi hayat

Yok olmaz ki böyle yaşamak

Dedim dedikçe tutsak bir kaçamak

ii.

Ben yoruldum anne

Mektup yazıyorum şiir niyetine.

Rahman ve rahim/ ecel ve anı

Anne yoruldum ben

Ölüyorum dediğim gibi biir biiir gülüyorum

Dişlerim öyle sancı nefesim öyle acı

Kalk bahçede bir çocuk var bak

Kesilen kiraz ağacından urgan gibi kökleri

Diyelim ben ölü. Sevgisiz ruh

Diyelim imgeler atlası dünya ben anlamsız

iii.

Olmuyor anne.

Dünya yaş / dünya acı / dünya ben

İçim içimde yara

Rahman ve rahim / küfür ve katran

Ölüm ve ben / buna rağmen dünya

Bağışlama beni anne

Oldurmaya çalıştığım ölümün kurbanıyım

Ama buna rağmen

İzin vermeyeceğim hayatımı onların

O büyük adamların/ babaların ellerine

Vermeyeceğim. -kaç ve kurtar kendini

Demedin ama dedin sayıyorum.

Demedin ama ölüm sanıyorum.

Rahman ve rahim olan annenin adıyla

Yapmaya devam ediyorum kumdan kulelerimi

Yıkmaya devam ediyor deniz düşleri

Yok olmaz olsun böyle çaba

Gider ayak bekleyelim bu sokakta

Anne iki hece diye diye

Ben boş teneke öle öle

Beklemeye devam edelim

Olmayan kiraz ağaçlarının dibinde.