op.132: toprak şems tezcan, civa’r


¿nerede kaldım

bunca zaman

süzülüyorum

insan yanlarım takılıyor

//ben kendimi bularak

süzü/lüyorum

o kadar abuk ki

n e b u l a diyorlar

hücrelerim yılkınıyor

böyle bir uyanış

böyle bir doğuş

böyle bir toplanış

kendini kendinde bulamazmış insan

nefesli buğu

sulu parmak izleri

dudaklar morarıyor hafif

bu dökülen pas asitleri

dişlilere takılanlar hiçleşiyor

işleyen yerlerim yağlanık

bunca zaman

nerede kaldım?

Yorum bırakın