birazdan, umut yalım tarafından (ne yazık ki) yazılacak bi
r şiirim. düne kadar, en çok istediğim şey hayattan şiir olm
aktı. beni, umut yalım yazsa bile kabulümdü. ancak artık d
eğil. nft çıktığından beri, nft olmak istiyorum bir. ancak, um
ut yalım sokuğu bunu yapabilecek yeti ve yetenekte değil.
moralim bozuk. tipim ezik. tüm anlaştığım sözcüklerden t
ek tek ayrılıyorum. elimde bir tek anlamları kaldı. onları da
yarın kargolayacağım sâhiplerine. birkaç ithâl dizem bile v
ardı. hem de, umut yalım’dan gizliydi bunlar. bilse, umut ya
lım eziği izin vermezdi çünkü. örneğin:
– organlarım arası otostop çekiyorum
– otopsi sonucum çıktı. beni sevmemişsin
– gençtin. yeniydin. sürümüm yetmiyordu sevmeme seni
– meğerse uzayı biricikmiş herkesin
– beni bir başkasının kürtajında unuttular*
işte… işbu dizeleri de iade edicem zararına yarın. çok üzgün
üm demin dediğim gibi. hiç dışraya çıkasım yok. 6’lı alıp 3. l
ig playoff maçlarını izliycem sanırım. umarım, linyitspor’dan
etkilenip tavşanlıya yerleşmem. orada, bir bonzai gibi yeşer
mem. iç ege ve iç anadolu’dan çok korkuyorum. ikisi birleşi
nce sankiyse bir boz delik oluşuyor evrende. gizli yaratıklar g
ün yüzüne çıkıp ruhumuzu emiyorlar. görünür yaratıklar da
bir güzel ümüyorlar bizi. hep bunlar iç ege – iç anadolu bireş
imi yüzünden. neyse… bunlar ayrı konular. yeniden kendime
dönersem; umut yalım’ın yazdığı şiir yerine bir nft olmak isti
yorum. buradan yetkililere ve devlet büyüklerime seslenmek
istiyorum. ben nft olurken, arkada shape of you çalsın lütfen
ed’den. ya da elvis’ten trouble. gerçi, devlet’ten de beklemem
ek gerek her şeyi. burdan, açık çağrı yapıyorum. dileyen, nft y
apabilir beni. not: ahmet rüstem ya da hakan sorar yaparlars
a çok sevinirim. çok güzel olur; değil mi?