Bana bir mızrak verin dostlarım.

Yaşam kantarından artakalan genlerim sürsünler beni tarlalarda.

Un ufak etsinler etimle kemiğimle.

Ve dağılayım isterim, kalayım paramparça…

Bana bir mızrak verin dostlarım.

Önce kendime saplayayım

ve kalayım orada.

Kendi gözlerime haince bakayım.

Ve yine kendi gözlerimde soluklanayım isterim.

Bana bir mızrak verin ey dostlarım!

Sonra görün olacakları;

Bir insan evladı bir insanı vurdu, desinler.

Bir kalleş evladı kendi kanından oldu desinler.

Kendi leşimin önünde

Oluk oluk kanarken, yaşam çıkma hayat bulayım isterim.