yarı yolda bıraktım üç beş anı

yürüdüğün her yolların neticesine kanaat getirmiyor kaldırımlar

çünkü bir kuş kadar hafiftin

bunu ancak sarfiyatlardan sonra görebilirdim

derya deniz kadar uçsuz bucaksız olmuştun

söyle şimdi sana ne oldu?

önceden hiç böyle değildin

lady writer koydum adını bu yüzden

kışkırtıcı dire straits notalarından arakladım bunu

o esnada saçlarını kulak arkası yaptığında beliren ilk kızıllığın

bir akşamüstü güzelliğinde olduğunu keşfedip durdum

ya notalar bu kusursuzluğu karşılamıyordu

ya da bu şarkı sen gibi bir şarkı değildi

söyle şimdi sana ne oldu?

sen önceden böyle hüzünlü çalmazdın

yarı yolda bıraktım üç beş anı lady writer

gecenin bir yarısı tabure üstünde yanan sigaranın son külünden

endless çalmaya başlayıncaya kadar saati beş etmiştin

içlice ağlamayı sabaha karşı yedirdin gizlice

tane gözyaşlarından izini bulup da geldim

söyle şimdi sana ne oldu?

sen önceden böyle güçsüz değildin

adını lady writer koydum bu yüzden

olduğun halinle raftaki en güzel kitaptın

sisifos duysa bırakırdı tanrıların yüklediği o büyük kayayı

çünkü umutsuzluğun sebebi sensizlikten ibaretti

ya da bergman’ın persona’da aradığı ara kimliğin

seni sevmekle oluşabileceği fikrini de düşünüp durdum

söyle şimdi sana ne oldu?

önceden böyle karmaşık değildin