Hayat durdu. Hızlı manevralarıyla bağışıklık kazanan dünya, durdu. Yüzümün çizgilerinde viraj alan yaşlar, eskilerin dip bataklığına varmadan kurudu. Ölü parmaklarımın yetişemediği lambalar kapandı ve seyrederken yaşayanları, söndü ışıklarım.


Hiçbir şey değişmiyor diye ağlardım eskiden, eskiden çok ağlardım. Durmakla tükeniyor diye her şey. Eskiden çok ağlardım, geçmiyor diye zaman. Zaman geçti ve eskidim diye, şimdilerde ağlayamıyorum.


Belki durmasaydım asfaltı ayak lekeleriyle küflenen düzlüğün karanlığında, biraz gülmek gelebilirdi içimden. Şişerdi yanaklarım boş havayla ve patlatırdım bir kahkaha ama durmak geldi içimden.


İçimden gelen durmakla durağanlaştı organlarım. Kalbim eskisi kadar hızlı atmıyordu artık, çünkü heyecanlandırmıyordu üzerine beyaz perde çekilmemiş ölü şehirlerin durgunlukları. Ümit yeşermiyordu üstümdeki beyaz mezarlıkta, kalbim durdu. Kapadım perdelerimi. Çekildim köşeme.


Dünya döndü ve bir daha başım dönmedi, durmak gelince içimden.


İçimden gelen durmakla delik deşiğim ve mevcut delik deşikliğimle akmakta olan dünyanın içinden geçebilirim. Gelmez bir daha içinden, dönmek.


Belki eko yaparsa sesim, bağırırım boşlukta yuvarlanırken, küfür ederim biraz. Ancak susmak geliyor içimden.