Evet, bulundum şehre, zehir katan insanlarla
Geçtim, kesik damarların çirkin suratların yolundan
Bir fahişenin günlüğünden alındı adım, merhaba dendi
Yolum aydınlatıldı insan evladı olmayan yalanlar

Aittim.
Öyle dendi.
Her şey normaldi evvel, doğdum ve atıldım bu fikre
Acıdım ilkin bana açılan
Ben olamayan sabahlara…

Soruyorum, açılmaz mı kibrit tutan bir küfür
Dikiz aynasından yansımaz mı bu kibir?
Niçin! Hizmet etmez “anlamak” yaşça büyük sanrıya
Kim sürüyor bu fikri, kim!
Öteden, beriden bir bir.

Şehre, beyaz yeminler ediyorlar önce,
Doyuyorlar insan eteğinden, alın yerinden.
Kızıl çarşaflar geçirip bekle, diyor, aklımızda
Toy kalmış bir, bir gebe yarınlar.

Ölümle geliyor bazı özgür rüyalar
Bulut olsam diyor da;
Ait olmasam.
Acımam o zaman bana açılan
Ben olmadığım sabahlara…