Kurulur döngü her şekilde, kapandır
Tuzaktır bu ketler! görünmez yaşamıma
Yine de var edecektir kendini
Bilince danışılmadan, severiz bu pisliği
Atarım toprağa göğün taze ve bakir tohumlarını
Ahlakın revir odasında
Steril nevrozlar
Geçirgen karanlıklar
Ve yas
Eski bir yaşamın yamalı gövdesine bu matem
Suluyorum tohumlarımı günbegün
Ki soluğa kavuşayım tek celsede
Bir avuntunun farkındalığı
Sikindirik bir umut yalnız acıyı uzattı
Ana akım bir dizede ‘o’ döngü
Belirlerken formülünü putların
Akacağız!
Yaşanılan haz dolu günleri
etken bir umutsuzlukla
yeniden yaratacağız.