Erdem’e
ve annesizliğine

çocuklar sağarken evlerin dökülmüş sıvasını
kolay değildir on dördünde ölmek
gömülmek bir yanardağ ağzına ki dünya
izlanda’da çakmak taşı olmayan yolcu
kalemlerin kırılışını, topallayan seneleri,
çuvala koyarken eylülü
öksüz sevgimiz geçiyor ellerimden

dikiyor göğsünü yara kabuklarından
mavisi dökülmüş her okul önlüğü
kör sancısı ışıklı yoldan
ve yaban elmalarının otlara kalanından
bir bir dökülürken avuçlarım

işte kalbim
biraz blues, Charlie Chaplin biraz
dans etmelisin ayaklarına inat
sen güneşsiz duramazsın Erdem