aklımda hiç yekpare, parlak bi fikir olmadı
zannımca genetiktir
“baban da çok düşünürdü,” demişti annem
şaşırmıştım
bu adam düşünüyormuş yani
sıkıldım
aklıma düştükçe mazi
çıtırdıyor içimdeki kozalaklar
ve büyüyor yangın büyüyor,
tükürsen geçer mi sanki
üzülecek çok şey var
sevinecek şeyler geçiyor ağaçların arasından
hayat ise koca bi orman
bak taze bitti umudum
yenisini demlemeli mi?
eğer gözlerimden geçerse yüzün
bakmışım yeniden dolmuş
bi işçi bağırırsa zulme
umut bostanı kurulur beynimin arsalarına
aklımda yekpare tek şey varsa
genetik olmayan umudumdur.