op.227: doğukan özdil, dilsiz*


duyulmamak bir kez daha terk edilmekmiş
sigarayı bıraktığım için senden alıyorum bir dal

suçüstü basıldık güvenirken hayata
şaşırdık ve zayıf kaldık
yüzümüzü her sabah ilaçlarla yıkadık

acıyla derdi aynı sanıyorlar Benzemiyordu
aşık olduğuna inandıramamak kimseyi
savaşmaya kutsal bir dava
uğrunda Hayvan olmadığımıza şahit arandı

sızlayan bir iltihaptım, dündü
beklemiyordu kimse tabanca
ateş ettim aydınlık bir sokakta Çok sevilen bir ağaçtı
yaşken… diye sayıkladım kaçarken
yaşken değil miydi ağaçları

sevilene kadar hep öksüzsündür rüzgara karşı
süreklilik! uzay boşluğunda haksız bulunarak ölesin

tünelli depolarda işte kaderimiz yani.
dışı bilinç, içi bilinçdışı : uzaklığımız
aile boy arabanızı bir boy daha zıplatan tümsek
ya asfalttaki değil de bir köpek -ağzından fırlamış bağırsakları
sadece çocuksa dilsiz bir kayıp

sessizken, demek istiyorum kaçarken
-zehir için teşekkürler-
biz sessizken hastalandık

Yorum bırakın