bana tutunarak yürüyor gece
çoğul bir hiçliğe düşecek ben uykuya çekilince

bende yoruluyor ışıkları çokluğun
bakışlarımın arkasında karanlığın mezarı
kanımda günün gölgesi
derimi geren derin çekilme içerisi

-durduğum yerde hareketli dakikalar
izin almıyorum düşünmek için
bir ceset kokuyor
şiirini bitirmiş olmalı şair
ben dirilikte toplum rüyasında korkulukların
devlet elbet tedirgin kim yukarı bakarsa-

şehir benimle tarif ediyor tarihini
-tam da şu an
kolay anlaşılmayan her şeyin tabiri benimle
ışıksız kalmış ve ışık aramayan

kalbimi geceye tutuyorum
pencerede birikiyor ölüler
silah tutmada mahir
tetik düşürmede cesur
çatışmada çatışmadan yürüyenler
yanıyorum kimsenin görmek istemediğini
yakmak isteyeni kendinde yanmayanı
güneşi başka tende ritim bulmaz
ateşini tanımayanın

gecenin üstüne çöktüm artık sabah gelmez.