Uyudum,
Göğe yakınmayan bir tesadüf,
yerçekimi mahkûmlarını güldüren
bir muhabbet olarak.
Geldi yanaklarıma birer gamze.

Yansıttılar:
“O derindaldığın kadrajlarda
Yok artık. Göğün cümbüşü
nû pastellerle cezbeden.
Geldi gümüşünden karaağıt.
“Eder bir melal.

Dinlendiriliyor nesneler
Ân’a hapsolursak,
bir benlik etkinliğine dönüşmesini izleyebiliriz
Kaybolmanın anlam’ı
ayırt edici sesinde.
Eder bir gâzel.

Haykırdım kanter yatağımdan çıkarak;
-Uyuyanın kaderi miydi gözyaşlarındaboşlukbulmak?”

Elimde kalan bir çift göz,
Girdi çıktı dengesi allahbullak.