Piyon beyazda piyon siyahta…
Çarpışıyor piyonlar
Bir tren geçiyor arkadan
Bahçedeki Sarıasmaların sesini bastırırcasına
Gürültülü ve dolu dizgin
Tal’in fedalara giden vezirleri,
Kızıllığa doğru ilerleyen bizler gibi dopdolu
Karpov kadar korkulu karşımızda düşman
Kusursuz ilerlediğini sanan
pek tabi
Savunmasız merkezdeki şu piyon gibi
–
Evet tren geçti artık
Titreyişi kaldı raylarda sadece
Şu duyulan yine Sarıasmalar herhalde
Bu görünen çetin ve kanlı bir utku
Fedalarla dolu
Kederi unutmanın tebessümü değil yüzümüzdeki
O fedalarla gelen muzafferin buruk yansıyışı