hatırlıyorum;
on altı eylül gecesi annemle defter kaplıyorum,
ezik büzük oluyor, kapanmıyor sayfalar.
dişlerimle koparmaya çalıştığım selobantlar,
ya yetişmezse diye yediğim baş etleri…
çok kitap sonra öğreniyoruz kaplamayı,
annemle birbirimizi kaplamayı.
hatırlıyorum,
stres ilk defa nüfuz ediyor içime o zaman.

hatırlıyorum;
on ikimde masama oturuyorum,
dur durak bilmeden bir şeyler karalıyorum.
sadece benim okuyacağım fakat adreslenmiş mektuplar…
bol tükrükle zarfı kapatıp yatağın altına koyuyorum,
okuyan oldu mu onları bilmiyorum.
hatırlıyorum,
bıçaklar ilk defa cazip geliyor o zaman.

hatırlıyorum,
ilkokulda her yirmi üç nisanda doluca çocuk çiziyorum
oysa hep çizilmeli çocuk.
aptal bir heyecanla iki dağın arasından dere akıtıyorum.
“m” şeklinde çizilmiş martılar,
sol üst köşedeki çeyrek güneş de cabası.
hatırlıyorum,
büyümek ilk defa vahim geliyor o zaman.

hatırlıyorum;
çok değil geçen yıl,
solup gitmiş bir yaprağı yerden alırken
“akşama ne pişirsem?” diye düşünen teyzenin bakışları huzurunda…
duyuyorum içinden bana “aptal” dediğini.
ona ilham olsun diye bulutları mantıya, musakkaya benzetiyorum.
hatırlıyorum,
inatla ilk defa tokalaşıyorum o zaman.

hatırlıyorum,
sahneye ilk çıkışımı gitarımla.
cümle alemin ‘tıngırdatmam’ı -ananemin deyişiyle-
dinlemesini.
iliklerime kadar tatminle dolarken
seziyorum bunun altın bilezik olarak koluma takılmayacağını,
hiçbir şeyin altın tepside sunulmadığı gibi.
kendimi sevmeyi öğreniveriyorum bir anda.
hatırlıyorum,
yaşamayı ilk defa göze alıyorum o zaman.