op.317: mustafa güngör – ay büyürken de uyurum*

kötü kadınlar ve anneleri
cennetleri sırtladılar
ayaküstü bi gelenek şimdi
ayakların altında…

otopsi masası bi cinayetti
göğüs kafesim diseke
daha dün vurdum onu
ya da evvelsi gece
bilemiyorum

dalgalardan korkardım bir bir
ve açıkağız rögar kapaklarından
sonra ay büyürdü sular boyu
ben bembeyaz elimde bir asa
utanamadan kavrarken onu
doğuşkan ve uykusuz tılsımlar
diğer elimde esaret
sol elim, şahsına münhasır bi oyunbozan

kıyametim renklerinden olacak bunu bil!
alacalı bi geyik şayet
gözlerin’e bakarsam
kış boyu vurulup yaz boyu unutulacak

şehirler hala zelzelede boğulurken hem de

otopsi masam bi cinayet
-yahut cümle tekerrürden ibaret-
ben ölmemek adına bi geyik öldürdüm
gözlerin’e bakarak
gözlerin annemin doğduğu gece gibi
sıcak ve parlak.

Yorum bırakın