op.337: adem fatih kılıç – kapılar kapalı gurmesi*

mmmmm damağımdaki tuzlu su
mmmmm ne bomba içinde boğulmanın
sıcak, yumuşak, çarşılarda enflasyonla
kriz titrekliğiyle, yürü adımın izi solur
korurdum dilenmeseydi dursaydı da
tümmmmm kötülüklerden onu

mmmmm yatağımdaki soğuk gıcırtı
mmmmm iklimim budur öğrenmiştim
sert sivri o kavisli cisim hiçliğm
dansın büyüsüne inandı istenç
bir kez gülüp hep ağlasaydı da
tümmmmm ısıyı aktarırdım ona

mmmmm ezberimdeki tat doku
mmmmm kalbim diyar diyar anadolu
yutkunç hisler kör kerhanelerde
kör korkular it dalaşı meydanları
birikir bu çukur hep biliyorum birikir
tutunsaydı ben diplere diplere diplere giderken
tümmmmm gücümle sarsılırdım onunla

mmmmm ısırdık, kovulduk, istifa ettin
mmmmm yine de damağımmmmmm
gözlerin çarpıştığı o kazada kaldı

beni yalnız yalnız bırakma
beni yalnız yalnız bırakma

udi bir kasvetle eskitiyorum tellerimi yine
durağın sabaha doğrusuna şişşşşşşşt
ses çıkarma öpüşmek ölüyor
ses çıkarma itişmek ölüyor
başlangıçta sadece hırıltı vardı
istanbul bunu başından beri biliyor

mmmmm ayrılık
mmmmm aman ayrılık
yaman, yanan, yakan, yalvaran, yarrrrrak

kimliğimi yakarsın demek ısınırken
alacağın, alacağın, alacağın ölsün
oyunundan

 

Yorum bırakın