Oku diye değil 
Hatırla diye başlıyor zaman
Bir evden geriye sayarak 
Yüreğimden çok uzakta, taşındığım hikâyeler

Kalabalıkların diktiği cümlelerin bedeni
Dilime göre değil 
Ellerimin yalnızlığına, sesimin evsizliğine alıştıkça
Kâğıttan gemiler yaptım
Başımızı hiçbir fotoğrafa yaslayamayacak arkadaşlarıma

Omuzumdan indiremediğim tabutlar 
Uykularımı bölüyor 
Gözlerimin en çok o aralık yağmuruna benzediğini
Sana söyleyemedim, anne
Boş sandalyeye hep kendim oturdum

Yaş aldım sözcüklerimin utangaç çocukluğundan
Kekemeydi anılarım
Kalabalıkların arsız kahkahasının 
Yüzüne çekti perdesini 

Kulağımdaki sesler adımı anıp 
Karıştı toprağa
Uzadıkça sokak
Kök salıyor dinmek bilmeyen korkularım

Saç diplerimde aradım
Akşam vaktinin en uzak köşesinde büyüyen çocukları
Onların yüzünde biraz ben
Benim yüzümde biraz onlar 

Bahçesine dönmeyen çiçeklerin yokluğunda 
Bir şiir gibi kaldım
Özlemek dedim, suretsiz bir yola 
Hapsolmak dedi, kaldırımlar 

Uzun uykulara ve suda erimeyen ilaçlara
Koyuyorum başımı
Kendimi unuttuğum parklarda soluklanıyor rüyalarım

Sana söyleyemedim, anne
Benim değildi
Aynamdaki yalnızlığın parmak izleri
Bir çoğul ekiydi gördüklerin
Sen o güz rüzgârında beni ararken

Oku diye değil
Hatırla diye akıyor zaman
Taşındığım hikâyeler, yüreğimden çok uzakta.