Perdelerimi çekerken son bir bakış atıyorum dışarıya
Gündüzlerimi söndürüyorum uzanırken karanlığıma
Bu gece evimde sağanak var

Soluk ışıkları göz kırpıyor olasılıkların
Dalıyorum kendime, birkaç gün aramayın
Gerçekliğimi yeniden yazacağım 
Bu gece olmazsa yarın

Ne tuhaf bu bulantı 
Kırk beş yıldır bende ne yaşandı
Hayatımın okunamayan tabelaları arasından
İlerliyor ruh arabam yoluna
Varamadığım durakları hiç gerek yok anmama
Bu gece hayallerimi umursamaktan vazgeçiyorum

Kimsesizlik içime işliyor, alışıyorum
Evi olmayan bir çocuk gibi yağmurdan 
Artık kaçmıyorum, anılarla ıslanmaktan

Açılmamış yapraklarını açıyorum hayatımın
Zamanımın yitirilmiş kısımlarını ayıklıyorum
Bu gece deliliğim bende tek nefes alan

Anlamsız gelmiyor anlamsızlık şimdi 
Böyle yaşamam gerektiğini anlıyorum
Boşluktan topluyorum kalıntılarımı
Anı sandığına kapatıyorum bilincimin  
Neden yalnız olduğumu ilk kez
Bu gece fark ediyorum