Bende biraz tuz olsaydı eğer 
kadere inanırdım 
Berlin’de ve ocak söndüren bir kışta 
sokağa çıkmamaya inanırdım 
korkuya inanırdım 

Ben ellerimi kullanmayı bıraktım 
sana yazacağım bir mektupta. 
işte sana mutlu bir komünist/ 
çizilmiş bir yüz/ 
aynı ressamdan dünyaya 
dayanılan bir ev daha/ 
kalbimin kurnaz sevdası
düşünme, yaşamak elbette hiçbir seye  benzememektedir. 

Ben bu saatten sonra musa da olamam 
ne asam var ne deniz 
ben artık preste ve radyoda 
ben artık gün içinde ve ortasında 
ben artık bir şarkının başlar gibi 
alnının ortasında başlıyorum hayata. 

Ben aslında çoktan unuttum napolyon
olduğumu ve adımı 
mercedes ve insan olduğumu hatırlarım çoğu zaman 
nereden gelip nereye gideceğim 
bu yasama sevinci
bu kalbimden akan ilk ırmak
aşkım, düşünülmüş ilk yazım 
dağlar koşturdun da şu göğsünde 
bir ben yatamam. 

Elimde değil dilime hakim olamam artık 
bu dünya üzerine kurduğum her cümle 
sıralı bir ölümün atlıkarıncalarıdır artık.