uzun sürecek sessizliğimi bu şiire yoruyorum 
öyle bi telaş yok içimde 
yeşerircesine 
bi kahinden 
duyacak kahrımı
ben yazmıştım 
şu omzumda taşıdığım 
yaşamanın 
talihsiz ağrısını
şiirlere
apaçık doğmuştu günahtârım
yanlış duymadınız 
fazladan günahlarım var elimde
sahibinden, 
okunur, aç
elini
tenhada kabrıma
mesleğim, günahtârım.

öl! vatandaş.

sinirimi kussam uslanırdım şu ucu ucuna buluşturduğum ruhumun uğruna
uyumak için sokmazdım kuyruğumu uyuşturduğum uzvuma
a-U-U-u ve u sevgilim!
seni böyle biriktirdim koynumda
seni şöyle öldürdüm 
ve
seni şöyle 
şöy
şö.

şu son biramı açıver bana da şöyleyeyim
arkadaşlarım aradı gel de şu kahveyi içiver bi zahmet
öff! mülkümde mülklenirdim
zulam küsküden 
eklenince ağzıma tütsü 
küsmüşüm
şarabına küpün
onu da çalmıştım 
bürünüp arsen lüpenin lüpüne.

yani kaygım da kalmadı şiire dair, anlam karıştı çıkmam gerekir evimden, aralayıp günü sana küstüm ve bitirdim şiiri,

balkona yuva yapan güvercin geldi bugün kapıya
yuvamı yakıyorum diye
yananın yandığına
değil 
aklı çalı yatağından yatağıydı
bir çırpınış bir rüzgardı bile-ydim

uzadım bilinir,
uçup gittim arka balkondan
kapıyı çarpsam katilimin
katli vacipti
aklım dahil ahtıma ait
neyse,

yazmak istemiyorum artık şiir.