Aynalara dalınca yüzün kırılıyor 
Bir daha sevmiyorsun kendini 
Yaşatayım desem yüzümde içinde barındırdığın tüm vedaları 
Daldığın yüzüm buruşuyor. 
Aklına dağlar geliyor  
İncir kaynıyor hafızam. 
Yansımana bakıp çocukluğunu öğütlüyorsun 
Bakakalıyorum işte kendini sevebilen birine. 
Ben hiç oyuk görmedim 
Kırgınlığını  oyan 
Oysa sen kahrederdin kendini, kırsalardı eğer 
Uyuklayan rüzgara dalar giderdin 
Yalnız olan herşey gibi. 
Avuçlarımdaki niyetlerim hariç 
Asıyorum düşüncelerimi yaşlıların gözlerine  
Bilmem kaç keredir. 
Dalınca öpüşlere ağzım ve yüzün hep incir oluyor 
Oysa sen gülerdin buna, olsaydın eğer. 
Çağırdığım seslere bakakalıyor bana sallanan eller,  
Buruşan ağaçları uğurlamak yerine. 
Karıncalanıyor hafızam çarçabuk, 
Keşke vaktinde uyusaydım acılarımı. 
Kırmasaydın eğer, aynalarmışım seni 
Kaç keresi var sayamıyorum süslediğin kahırlarımı 
Avuçlarıma bakmayı bilmeden.