op.423: çağlar kuzucu – beş parmağın beşi de kir olan şiir*


1

Tortulanmış ciğerim baş edebilirmiş gibi pas tutmuş bulutlarla
Aklım kalır ortalama bir gökyüzü canavarının yüksekteki hayatında

2

Olmayacak duaya el açarım tanrım teknolojik ve dokunmatik
Mavi ışıklı tanrım aklımızı okur
Anlamaz okuduğunu
Mahallenin yavru kedilerini sayarım yedi tane
Temmuz sonu sıcağında hayatta kalan sokak
Tam kapanış vakti yazılan şiir
Sırası mı, değilse kısırlaştır beni.

3

Temmuz sonu sıcağına musallat olan sıkıntı
Elini kesen naylon örgü pazar çantası
Kamyon tekerleği kadar boyun
Boynunda suluk
Sülün gibi bir delikanlı olacaktın hani Canan teyzen de mi yalancı?
Kız gibi bacaklarındı, maaşallahtı.
O ağaç senin kalanı benim
Bana doğum günümde kürek al dayı
Şu kuyunun yanına bir kuyu kazacağım.

4

Gömleklerinin kırışmasını evlatlarının kırılmasından daha çok umursayan ahmak bir neslin ahlaksız çocukları, önce misketlerini sonra tasolarını saçtı etrafa
Büyüdüler, tasaları aştı boylarını
pek çokları işsiz kaldı, gömlekleri kırışık.

5

Çocukluğumda yürürken kendimi alsancak’ta buldum
Kendimi buldum derken öyle değil, keşke.

Yorum bırakın