sen ancak bu geçişte çatal karası yüzünle 
ancak durumu özetleyen her şeyin kısmetinde 
uzanırken ve kaybederken 
ve her şeye kayıtsız kalırken de güzelsin 

odalarını Allah’la dolduran bir evin kendisidir 
ellerinde tuttuğun çiçekleri senin sanışın 
ne kapın çaldı 
ne evin yıkıldı 

ne sorular sordum da bu ülkeyi anlamam 
ne unun ne bıçakçının beyazlığı gibiyse de 
mahallesinde düğünü ve cenazeyi aynı gün 
sayan aynı insanlar 

büyümek için büyümek yetmiyor 
konuşmak ve şarkı söylemek aynı şeyler sayılıyor 
ben ki her salonun ortasında mehdiyim 
işte dünyaya özetlenen her şeyin burasında 
gösterebileceğim yol için parmaklarımı kestim 

sonunda intihar davullarıyla oynayan omuzlarının üzerinde 
bir diken saçların uğruna

vurdukça göğsüme toz kaldıran 
bu dayanmak ve yaşamak inadına 
soyun ve tuzla kendini 
aşkın ve imanın için *

en güzel ölümü en süslü mezarla açıklayan 
bir ölüm daha yoktur ki 
hiç görmemişim seni