kalemim 
oynatamadığım 
yerden 
kırılıyor 

dünya soğuyor 
buz gibiyiz 

soğuyan 
parmaklarımda 
nehirler 
donuyor 

dünya doluyor 
“sus” gibiyiz 

üstü açılmış 
kalabalıklardan 
birinden diğerine 
atlamayalı 
uzun zaman 
oldu 

erken çağırılan 
her bir bedeni 
günlere bölünmüş 
yaşlarla uğurlattı 
zaman 

işte bu yüzden 
denk gelmemeliyiz 
bundan böyle 
biz 

daha fazla 
sulandırmadan 
bu ayarsız 
mesafeyi

kopçasını çözmeden 
gözlerimde  
dünya 

maskarası  
olmadan histeri  
nöbetlerinin 

denk gelmemeliyiz 
birbirimize  
biz 

—kendim ve biz