ne kadar parlaksınız bayım 
su bile kamaştı soğuk karanlığınızdan 
ben akıyorum çıplak ve umursamaz 
yüzdüğümce sığlaşıyor evreniniz  
haz suyun en eski dili 
büküyor yaldızlı doyumsuz kibrinizi  
ne kadar parlarsanız parlayın 
büyüyor gövdesi sesimin büyüyor bayım 

saçlarımı bırakıyorum suya kıpkırmızı 
yumuşak keskin 
kırılgan yırtıcı 
arzu temas değil mesafe ister bazen bayım 
ben o mesafeyi saçlarımla ölçüyorum 
ne zaman yaklaşsanız bulanıyor su 
ne kadar uzaklaşsam kendime benziyorum 

o gözünüz var ya bayım kendi yansımasına tapan 
gördü sandığından saklanan 
korkunun gözüdür o 
hem görünür hem görünmez süzülürken içinizden   
çözülüyor doğrularınız düğüm düğüm 
çıplak olan tutkumun hakikati bayım   
size en şehvetli renklerimle küfrediyorum