Sevgili arkadaşım Ümit Yaban’a  

I.
o uzun kıştan sonra 
badem ağaçları büyüdüğünde sen gelecektin 
gidenleri böyle bekler  
haritanın kuytu yerleri ya da en doğusu  
 
uzakların mektupları olmaz   
uzakları bekleyen ağaçlar olur  
 
II.  
damlardaki kar suyu 
evlerin kurumuş dudaklarına değiyor 
iğne oyası bir tülbent  
en sevdiğin çiçeği öpüyor  
 
ateş sönüyor 
rüyalar üşüyor sonra  
 
III.  
bir tay vuruldu dün sabah 
göğsündeki yaraya ağlamadı kimse 
boynundan sevilmemiş dediler 
o gün ölmüş  
 
bir ahırın kapısından dünyaya  
susan tayların yalnızlığı yağıyor üstüme  
 
IV.  
karnındaki güz sancıları dinmiyor annelerin 
dokuz ay on gün  
yahut el sürülmemiş odalar kadar  
 
burada, 
bir fotoğrafla yaşlanmak  
kabuğa evrilmemiş bir yarayı taşımakla yaşıt.