op.449: furkan erşahin – anlamadığım yerden*

Seni anladığım yerden çekip çıkartıyorum kendimi
Çiğnenmeye
Gırtlağa indirilmeye
Pislik bir varlığın götünden özgürlüğe kavuşmaya meyilli 
Köklenmiş bir tereddüdün elmasıydın sanki
Anlamlandıramadığım yerden asılıyorum kendime 

Kuzgunlar yatağımı parçalarken 
Kafatasımı parçalarken
Seninle olanları çıkartıp yutarken
Midelerinde kıvranırken
Onlar… Onlar artık sana dönüşmüşken
Ürediğim yerden çekip çıkartıyorum

Ben bir evin tavanıyım
Ben bir urganım 
Ben bir çaresiz beklentiyim
Gelmeyecek olanım 
Asılıyorum kendime lanetlendiğim yerden 

Sen tanrıdan bahsederdin
Zayıf yönlerinden 
Yok etme planları yapardım ben 
Çekip çıkartıyorum kendimi 
Kötülüğü doldurduğum yerden

Acıyı omuzlayan şarkıları dinle
Vahşetin her bahçeyi sardığı yerden 
Yaslanmışken sen kasıklarıma 
Ateşi kusan Maldorora 

İnanıyorsun çocukluğuma
İnanıyorsun tanrıya
İnanıyorsun yok olmaya
Sokuyorum sikimi iyiliğin ve kötülüğün ortasına

Asılıyorum kendime en kaybettiğim yerden
Çiğnenmeyi
Gırtlağa girmeyi
Bok olmayı istemediğimden 

Çekiyorum son kez soytarılığımı üzerinden
Sana batacak parçalarım kalmayana dek
Uğursuz solgun bedenimi 
Merhametimden kalanları 
Gereksiz olan her çıkıntıyı

Asıyorum en yüce olanı
Seni anladığım yerden
Bağırıyorum kendime öldüğüm yürekten. 

 

Yorum bırakın