yılbaşlarında kırdığım narların kanı üzerime sıçramış
ahları boynuma kolye olup kalmış
tek gözü elinde o esmer kız yeminler etmiş uykularımı bölmeye
yine de bi sen olamamış
uğruna cennetin sahibini bırakıp geldiğim dünya
ciğerimi yakmış
bir gün değil, her gün
tepetaklak edip beni
ağladım diye sicimle yağmurlar akıtmış gözlerinden
-sevincinden-
yine de bi sensizlik olamamış
aylar sonra bulduğum gözlüğüm düşman olmuş bana
ceketin cebinde göremediklerinden
anlattığım halde inanmamış
buna rağmen hala bi sen olamamış
benden kaçarken sevdiğim annesiz, kör kedi
büyümüş de gelmiş
yanında yavrusu, iki gözünde hayat
sen olmak istemiş olamamış
çocukluk acımasızlığıyla yuvalarını bozduğum karıncaları
verdiğin tespihlere taş yapmışım teker teker
geceleri sayıp sabahları unutmak için
yine de sen olamamışım
gözümün altındaki sevdiğin benimden
içimde bir ben varmış büyüttüğüm
söküp atamadığım
işte en çok o sen olmuş biraz da ben