op.357: adem üren – asesinos y rosas*


büyük bahçelerde elleri olmayan bir bahçıvan için
kudurmuş bir evsahibisin.
bak bu bir iklim değil
hayata dayanmanın kırsallığı

ben o türküyü iyi bilir iyi söylerim
neye karşılık gelir yaşaman
çiçekler açtın da toprağın çamur

ey tanıdığı olmayan/
konuşurken ağzını arayan
tutunmak için bir dal diye ormanlar yakan
bu bir isyan da değildir
cetvele ve ölçeğe hileyle
dayanmanın ustalığı.

bir amatör özgüveniyle yaklaştım bu boğaya
bir yanda  bedreddin diğer yanda boca juniors
çok nemrut gördüm çok nemrut yaşadın
kaldı ki bu rüyalarda rüyaların ne kadar
bir çingene karavanıyla
büyük denizleri aşmayı
kaldı ki bu rüyalarla butonların arasında
en doğru ve doğuya doğru genişleyen
dünya görmedim
kalbimi tekrarla
burada bir zikir
bu arada bir tetik
küstürebilir bir devi.
zayıfım, üstelik ölüm dragonları kadar hafifim
bir taş kadar atılası.

işte bir fotoğraf karşısında
bir fotoğrafla durduğum bu albümü  kapatıyorum
varsın aynı elden çıkmış iki heykelden
biri kırılsın neyime
ben ki sezardan eskiyim.

Yorum bırakın