op.462: zülâl menekşe – boynuzluyu indirdim*

parayı yaptı ikon, ikonu yaptı para
hepinizin yükünü secdelerle belledim
dünya bende sonradan nüksetti
ölçüye ayılıp boynuzluyu indirdim

yadsımadım bilgeliğini
alaycı doğrularını, kibirli acımalarını
melankolik sefahat akşamlarının seyrinde
eline bir meyve, bir bıçak verip
akan kanında aklamadım esrik varlığımı

putları yıkamadım, sözlerimle evirdim
her dikenine dilimin bir tapınç beğendim
gürül gürül evren, usul usul düzen
yabanın yurtta kutsalı yoktur
istence asılıp boynuzluyu indirdim

derli toplu harap olmaktır ülküm
bir efendi gibi yaşıyorum küfrümü
önüne kapandıklarınız her toprakta ekindir
kitaplara girmiş yanlışlar vicdanı yok sayar
göğünüz basıktır, başınız hep yere bakar

işte antik bir kaderdir diktiğim
zırhım aynalı, kulağım yankılı
yaratılmış yücelik, var olmuş alçaklık
dünyaya ben etimden sonra geldim
ruhumu ayıltıp boynuzluyu indirdim

Yorum bırakın