-
op.175: memozan, demirbaş battaniye
düşünür bizi nazım nasıl çıkarız aydınlığa yanmasan yanmasak bir ihtimal sızıp kalsak sabaha karşı düşünür elbet nasıl yürünür düşmeden karlı bir ormanda düşünür nazım 160’la geçerken boğazdan boğazına kadar öpüşmeyi dilli ve milli düşünür çünkü güzeldir ümitlidir eyvallah tahir ile zühre’yi vatan hasretini bir mayıs’ı ceviz ağacını gülhane parkı’nda düşünmüşümdür peki hiç cezaevinde bir gece…
-
op.174: emrecan doğan, balkondaki adam
Sahne 1 – Başlangıç Anlatıcı: Balkondaki adam, ne evin içine aittir ne de evin dışına, yani sokağa aittir. O, her iki tarafa da ait olamamış bir gariptir. Sahne 2 – Mutfak Ses: Yere basan düzensiz terlik sesleri. Çaydanlığın içinde su fokurduyor, artık kaynamış. Üzerinde demlik olduğundan ses boğuk çıkıyor. Behçet: Kimse gelmeyeli uzun zaman oldu.…
-
op.171: toprak şems tezcan, her hayırda bir şer vardır
salınıyorum yedi kızılın mavisinde süblimleşemeyen bir gaz gibi ozonlarıma ayrılıyorum, deliniyor tabakam bodrum’a gidiyorum daha önce gölgesinde dinlendiğim ağaç artık yok, bir metamorfozla otele mi dönüştü diye düşünüyorum /gözüme bir tabela ilişiyor: “bu otelin yapımı sırasında hiçbir ağaç kesilmemiştir.” tabelanın yanına gidip üç kere fısıldıyorum çünkü yak’ılmıştır çünkü yakı’lmıştır çünkü y a k ı l…
-
op.170: atakan aydın, 21. veda
Saklandım ten acısı mevsimlerden gizlice Atıldım amansız sokakların boşluğundan Bir apartman boşluğuna. Sikmişim! Sık şu dişlerini Tut şu çocuğu yavan yokluğundan. Devrildi, çarpışan göğsümde kanayan adı-n Alındı, aklımdan inandığım şu masal Büyük yanılgılar eşliğinde gelmiştim ben Ve gidiyorum -Bu bana atılan son düzensiz Yalan. Çağdaş bir ürperti geçti buradan Kör bir bıçak, mr long, vanilyalı…
-
op.168: meva yağmur, gregor
Kafka, Dönüşüm kitabında Gregor Samsa karakterini yaratarak ailesi tarafından metalaştırılmış ve kapital dünyada ‘çalışmak, çalışmak ve yine çalışmak’ zorunda bırakılmış biz zavallı insanları anlatıyor. Samsa, bir sabah uyanıyor ve kendini dev bir böceğe dönüşmüş halde buluyor, kitabın ilk satırlarında. Ama bu dönüşüm fantastik bir dönüşüm değil, ruhsal bir dönüşüm. Kapital sistem karşısında kendini böcek gibi…
-
op.167: enes sarı, kırmızı tebeşirli bir her şey portresi
auguste rodin’in de diline gelmiş olacak ki, yamaları bir bir açılıyor derinin görünen o ki hayli iz sürülmüş üzerinde sesler ve resmedilenler kesik kesik aktarılmış yeryüzüne hayret! neyi bilmeye kalktıysam kapıma konan emanet avazın sokağa çıkarılışı çehremi çevreleyen izlerdeki karaltı içten içe kırılarak geçiveren ışık hangi parçalanmış rengin yansısı bu karmakarıştıran beni taşınmakta olan binlerce…
-
op.166: furkan erşahin, bukowski’nin orta parmağı
Ne kadar çok derdimiz vardı, iliği çekilmiş dünyamızda. Halbuki şu etrafımızı çepeçevre saran duvarların çektiği kadar kimsecikler çekmemiştir. Uzun fırtınalar sonucu birkaç kanıya vardımsa da en ilgi çekici belki de şu olmuştur: Parkta oturmuş, ağaç gövdelerinde çalışan karıncaları izliyordum. Alnımdan yanaklarıma kayan terimle uyum içindeler. Şırıl şırıl sesler ilişiyor kulağıma. Soğuk bir suyla kendimi ferahlatmak.…
-
op.164: nefise doğangün, kulvâri mızrakiye
Bana bir mızrak verin dostlarım. Yaşam kantarından artakalan genlerim sürsünler beni tarlalarda. Un ufak etsinler etimle kemiğimle. Ve dağılayım isterim, kalayım paramparça… Bana bir mızrak verin dostlarım. Önce kendime saplayayım ve kalayım orada. Kendi gözlerime haince bakayım. Ve yine kendi gözlerimde soluklanayım isterim. Bana bir mızrak verin ey dostlarım! Sonra görün olacakları; Bir insan evladı…
-
op.163: feyza menteş, pus
İçinde sızdığım evleri yıkarken bilinçli kaldım, kalabildim. Şimdi çıkıp yaptığım her şeyden sorumlu olduğumu söyleyebilirim. Çünkü kurmaya ve yıkmaya alıştım. Bunun lanetini tattım. Bu laneti ben icat ettim. Dışarıya bir çıktım üst üste hatalar yaptım. Elimde tuttuğum her şeyi bıraktım. Bıraktığım her şey kusurluydu ve milyon tane insana inandım. Onlara inanmak hiçbir şeyi değiştirmedi. Soğumadan…
-
op.162: kazım baran yılmaz, raw – 140910
bıçağı etinden kıskanacaksınikinin rakamla da yazılabildiğini öğretecek geceaslında sana he-ce-le-mek istediğim ne çok şey varbir bardasın, oturuyorsun, boynunda hala sarı sırma ip-bana! diyorsun; biraz daha damar-yanımdakine kan, sek olsun lütfen biz bugüne her gün pazartesi deyip geçeceğizsihirli bir öpücük alnında yedi harf kabartacakdudaklarından başka çıkar yol yok gibi ezberleyeceğim kıvrımını-bak! diyeceğim; yaraya hemen şu rampadan…
-
op.161: emre ay, hep hiç
benden kurşun geçildikıvrımlı boyun soyarken iştahlı çağ gözleriölüm içimde dirildi ertelenmiş vücut hatlarıterli şarkılı ten ataklarıgeçmişi uyandıran geleceği tasarlayanhala en ilkel ama hala en çağdaş nefes aktarımlarıdudakların kelimeler için kullanılmadığıkırışık bir karanlık zamanı herkes dağıldı çıplak aydınlıkta-kaldım kendimde göçmen- savaşan ben değildimben savaş meydanıkan en yakın adım kullanılmadıkça bir elde güle dönüşen silahtımkullanıldımsaçıldım kim bıraktı…
-
op.160: memozan, öyle bir şey söyliyim ki yaşarken, öldüğümde kafam edebiyat dergilerine girsin.
ama kim bilir ülkenin bir yerinde ne harikülade şiirler yazıyorlardır tam da şimdi harikülade şairlerin hiçbir şeyi umursamazmışçasına yazdıkları anlamlı sözler anlamlı acılar anlamlı güzel kadınlar ve erkekler anlamlı yıldızlar ve bahçeler ve her biri büyük edebiyat dergilerinde sonuna kadar yayınlanmayı hak eder açlık filan lanetlenmiş homofobiklik lanetlenmiş ırkçılık biraz çiçek biraz yumruk yüksek voltaja…
-
op.159: umut yalım, opus sanat’ta çıkabilir bir şiirin nft olma isteğinin şiiri
birazdan, umut yalım tarafından (ne yazık ki) yazılacak bi r şiirim. düne kadar, en çok istediğim şey hayattan şiir olm aktı. beni, umut yalım yazsa bile kabulümdü. ancak artık d eğil. nft çıktığından beri, nft olmak istiyorum bir. ancak, um ut yalım sokuğu bunu yapabilecek yeti ve yetenekte değil. moralim bozuk. tipim ezik. tüm anlaştığım…
-
op.158: f. aylin gökçek, temyiz
nefes almam gerektiğinden söz ediyorum başlarda şu, elimde görmüş olduğunuz hayat hayret edilesidir. ikide bir kırılmasın diye unutup yanılmasın diye artık suçlanmasın diye kursağı bilhassa ona öğrettim. bir gün kenti boğazından kesen birisi vardı hazır elini kana bulamışken hazır bir şeyleri yanlış götürmüşken kan kopacak kıyamet akacakken şiiri yakasından tutmuş öldüresi vardı. dört eldi sarıldım…
-
op.157: yiğit bağcı, kabul etmek istemediğin bir gerçeklikti yaz
kana hızlıca karışmasın azgın ayrılık, sen ona yalnızlık detanrıya giden cinayet raporları arasına sıkıştır o tatlı temmuzuçırılçıplak yanlışlığında bırak tüm delillerisen bir dahabir bana yiğit deme! pimi çekilmiş bir bomba gibi taşıyorsun ya şimdi ellerindedilimi doğradığım sadakatsiz kalemi…yapma, saplama bir çocuk silüetine daha!ve saplama bir delikanlı daha yılgın kalbine!bak eroin sokaklarda, bak kar yağıyor tüm…
-
Abone Ol
Abone olunmuş
WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.
opus sanat* 