-
op.110: allah’ın arka bahçesinden düşen güvercin

mustafa seyfi, kasım 2021 Küçükken, gökyüzünü Allah’ın arka bahçesi zannederdim. Nedenini anımsamıyorum. Zaten çocukluk anımsanmaz da içten içe hissedilirse çocukluktur. Öbür türlüsü hafıza denen lanetin bir oyunu. Ben de kimsenin anımsamadıklarını, anımsamak istemediklerini muhafaza eden hastalıklı bir hatıra bekçisiydim, bir emanetçi. Tozlu, yamalı, sahipsiz her türlü hatıranın emanetçisi. Bir gün kanadı kırık bir güvercin düştü…
-
op.108: victoria’yı birinci anma günü

eray erkin, kasım 2021 döngümde varsayılansın victoria iç savaşımda beyaz bayrak kaldırdım meydanda yoksun yalnızca seni bir dönem anmakta gecikmiştim kenan ülkesinden babil’e sürgün edilen bir komşunken ya da nasıra’da tüccar bir bakıma dünya temelindeki değişimleri yaşamışım medine’de ruhsal indirgemeleri gözlüyorum değişimini anlayamadım süveyş’ten mısır’ı izliyorum seni milat kılanı henüz bulamadım gotama buda’yı dinliyorum bana…
-
op.105: benim üç gün intiharım

adem üren, mart 2020 O ölümü süsleyen aynalara benibir bir bölüşür her neyle anılmışsamkaraborsa, sevdayı da kendinden üstün görmekbir elini kaldırsan da göğeihtiyacını duymaz hiçbir öğrenci.korku, saçlarını taradığın tarakbir tokada öfkeyi sıralayan ikinci eli doğanınanladım artık hasret kuşağımı kurcalamaz. Bildiğim bir şeyler vardevamlı bildiğim bir şeyler varacı, anonim hale gelmeyinceye dek çekilmesi yasakkimsenin ortasında olmak…
-
op.103: biçerdöver yalnızlıklar

rıdvan ardıç, ekim 2021 lapsekili tayfur’a benden yüksek rakım kapladığım metrekareyi görüyorum yarısı çizik adisyonda tapu kadastro müdürlüğüne ve aşka yolum düşmüyor boğazımı tahriş ediyor tek motorlu teknenin karıştırdığı dalga dağılmıyor günlerin tadı ağızda, ciğerimi alıp gitse sahibi şayet varsa benden çabuk bitiyor rakım ve asmalı mescit aklımda ipsiz sapsız düşünceler var abi gecenin giyotin…
-
op.102: gece görüşü

e. yusuf çelik, ekim 2021 I. ölüyorum tarafsız bir haz. damarlarım çekiliyor kanım pıhtı. fareler gemiyi en erken terk edenlerdir. bu- gece görüşü beni yoruyor gündüz körü dedikleri şey bir bir ileri bir bir seni istiyor ben bir ilk yaşama şarkısı/ yavaş yavaş kendimi kendime taşıyorum ölüyorum II. ölmekten çok korkuyorum ellerim ayaklarımda emekliyorum yarın yokmuş gibi kadın oluyorum annem ölüyorum. ben korkuyorum hastaneler. camlar. mastürbasyon gelenekleri antidepresanlar. uyku hapları. mümkünse biraz sakinleştirici. baba olamayacak bir gelenek o güne…
-
op.100: kafes dövüşü

şehriban yaman, ekim 2021 Ve ben cep yorgunuyum dünyanın, içinde anlamsız rüyalar taşıyan. Haşarı çocukluğumun küçüldüğü kapılardayım, Güliver’in peşinden, Gülüveren’e doğru. Uyanıklığın uykuda yarattığı devrim yine de aralamaya yetmiyor sokak kapılarını. Çocuk parklarını çok özlemiştim oysaki… Sarılamayacağım pamuk ipliğinden sesler vardı, çoğul ve annem kokan kadınlar oturan, banklarda. Epey oluyor, ayaklarımın yatağın ucunda ayrı bir devlet kuruşu. Yürüyemiyor, koşamıyor pencerenin camından…
-
op.99: fen çiçekleri

adem üren, ekim 2021 en azından rengiolduğum bir şeyler var.sevinci ve hüznü gümüş/durdurulduğunda her dişlinin pastaze kalanın döl/ikna edilene sıkıntı gibi yapışan kara.gün dönsün diye yaşamıyorum. (tam şuramda adresini bildiğim bir şey var. ) burada hep güzel şeyler ölürburada hep güzel şeyler öldürür. keskin ve gavur görünüşün, benibin bıçak çağırsın, biri dağları unut ve kıskanyüzünü…
-
op.98: kırık kalpler müzesi

şule şilen, ekim 2021 Hırvatistan’ın başkentinde bulunan bu müze, adını tam da işlemiş olduğu temadan alıyor. Kırık kalpler ya da bitmiş ilişkiler adıyla da bilinen bu müze, Zagreb’in Upper Town bölgesinde yer almaktadır. 300 metrekarelik bir alana yerleştirilmiş 4000’den fazla nesne bulunmaktadır. Her ne kadar nesne desek de aslında her biri aşk, ölüm, ayrılık gibi…
-
op.96: kül tablası yahut kırık şeyler

aynur ili, ekim 2021 Burası bekleyişlerden mürekkep bir masa, henüz bakmadım üzerine. Muhtemelen birkaç sarhoştan artakalan kül ve sigara yanığından ibaret. Ahşabı bozuk çoğunlukla. Üzerime yapışan ve kirli görünmeme neden olan ıslak külden daha ayıp geliyor, ahşabın bozuğu. Islanmak dediysem çok büyük sularda yüzmedim elbette. Birkaç damla gözyaşı, çokça gözyaşı umudu. Son zamanlarda üzerimde silgi…
-
op.95: baştan yenilgi

usame yördem, eylül 2021 Nabzını yokluyorum şimdi, taze bir ölünün. Yenilgiler uslanarak büyüyen çocuklar, isli bir şehri ne yaparlar şimdi? Bir bıçakla daldığım odalar, bana başka gülüyor şimdi, başka adam olmanın tarihine yenilerek Ve mecburi bir büküşle boynumu, başka sürükleniyorum. Başta, bir başkası vardır diyorum, Çarmıhlar sözgelimi, İsalar ve akşam yemeğinde son defa olmanın bilincinden…
-
op.94: rica

emre ay, mart 2020 savaştan kalma bir tüfek gibiduruyorum anılarımın karşısındaanılartercümesi en zor olantekliyorum daha ağzımı bile açmadan içim geniş uçurumlar besliyor düşmeleriylehafızamda görkemli acılar koleksiyonuunutulmaktan kısaldı yollarımoysa hep birileri bekliyordur diyetılsımlı soluklarla tıklamıştım bütün kapılarıkapı kollarında sıcaklığı gitmelerinsırtlarında terk edilişlerden yapma soğuklukbendim yeminli askeri kapı önlerinde beklemeninkimsecikler gelmedi savamadım sıramı göksüz kalmış bir kuş…
-
op.92: ki kapanış ölümdür

yusuf çelik, eylül 2021 Ben bir yol ki hep kayıpbir zaman ki hep donukben ki yok hükmünde varlıkkimim ben aynada kalan sanrı? bülbül olmalıyım ben ki türkü söyleyensen olmalıyım meselagökyüzü gibi mavigüneş gibi aydınlıkben ki biraz kendimi aşmalıyım.kalbim var mı benim konuşayım? yazayım dedim; yazdım.anam dedim; hû dedihûyu tanıdım. içimde bir utanç gibiiçimde bir utanç…






