-
op.377: enes sarı – olsa olsa ne olup ve gelip gidenler*
istemeden dönüştük istediğimiz ne varsa ayağımıza kadar getirdiler ücralarıönyargılar vardı ön sevişmeler, getirdiler önünü de alamadıkbunca yaylım arasında azım sanıyorum bensesaysak nüfusu tek tek ve aslında o kadarbir o kadar geç kalınmış gel alışkanlığıderin yara ölçümü çukrun irili ufaklı bütün boyutlarıgörüş açısı yoktu erozyonu altında haklılığın durup düşündüm tersine yapılabilecek olanlarıgöç ya da hep o…
-
op.375: ada çelen dilmen – halam gençken taşınır demişti*
Çamurdan kale yaptığımız zamanlar henüz bitmedi(Ve yine de o kalede artık kimse yaşamıyor)Bazen yokluyorum duvarlarını ama hep Sığ sulara dönüp omuzlarımdan göğe taşıyor O üstündeki çok ağır değil mi?…
-
op.374: aykut akgül – doyasıya fuzuli*
belindeki yara alnındaki dişim seni geberinceye kadar görmeyeceğimyobazlar ve Türk asıllı mafyalar bana çalıntı bir arabaymışım gibi bakma seni yerim manevra alanları ve oryantal mermiler aşkına saldırseni saklayacak ritimler bu eflatun sessizliğe eklendieflatun ve anlatılmaz tuhaflaşmalaraynadaki donukluğun içindeki biriken hayvanların işaretidiş kırılması şahsi bir mağlubiyettirher beslenme çantası çocukluk kokarortodoks sancılar ve sendrom fışkırmalarıgörünen hep önceden zaten dargınotobüsler matematiği…
-
op.373: enes sarı – olsa olsa ne olup ve bitenler*
içimiçinde hırçın havalar dolanırken nasıl da gitgide ağırlaştı öyleher şey yerli yerindekatlı kıyafetler zarflar düğün konvoyundan çıkıp eve dönüş burukluğubir bir başınalık hissivahdettin yahut kendi kendimin mandası ki pek farkıolmayacaktırvakit kaybetmeden geçmeyen vakitler nereye gitsen aynıdırmemuriyet gibi hani devletten halkına babadan oğula senden bana geçenne varsa ulu ama ortada olmayan ki ortalıkta bir bağırtıdır gidiyor…
-
op.373: bilgehan tuğrul – 14 numara: demirden balık olur mu?
Sinan Çetin’in belgesel gerçekçiliğinde bulduğum 1985 yapımı, İrfan Yalçın’ın “Genelevde Yas” romanından uyarlama ödüllü filmi. İnanılmaz saf olan Yaprak’ın geneleve düşmesi çerçevesinde geçen olayları ele alıyor. Giriş sahnesi, fotoğraf makinesi ve silahın art arda gelen kadrajlarından oluşuyor. Fotoğraf, silahla özdeşleştiriliyor. Fotoğrafı çeken gazeteci olduğundan, bu haberlerinde silah kadar tehlikeli olduğunu örtük biçimde ele veriyor. Zaten…
-
op.372: talha kutay – otuz beşe on kala kalemin şakıdığı*
Güneşin doğuşu bir beklenendir bazı yürekler için. Bazıları içinse gelmesi istenmeyen astrolojik bir olaydır, astroloji nedir, pek bilinmese de. Annesi ölen biri, sevmez doğmasını. Çünkü bilir ki cenaze işleri mesaiye başlar, güneşin doğmasıyla. Karanlık anneciğiyle birlikte olmanın tek koşuludur, her ne kadar bitecek olsa da. Anneciği buluşurken sonsuzluğun aydınlığıyla, kendisi tanışır çayın demi gibi bir…
-
op.371: emrah sağlam – yolculuk esnasında kurulması gereken yüksek sesli cümleler*
Yüksekten aşağıya, alaşağı kalbim.Herhangi birinin iyiye inanma nedeni olmaktan öte ne ola.İnsanın kendine inanma sırrı nerededir. Etten ve cinsiyetten sıyrılmak tam olarak nedir.Yazıp sildiğim metinleri, dinlediğim şarkıları, okuduğum şiirleri hepsini bir yana bırakmayı başardım da bir tek aklımın kırık odalarına çare olamadım. Ne vakit çınlasa kulağım, hep kötü andım beni.İyi hissetmediğim vakitlerde altını çizdiğim her cümle, içimde oturacak bir yer buldu. Yeryüzündeki sonsuz arzu tüm dengesizliğini serdi önüme.…
-
op.370: feyza menteş – yirmi dört*
Kalbimdeki mezbahayla bütünleşti toprak. Yoksunluk sınırlarında gezinirken yüzyıldır koruduğum delilik. Korkunç bir ihtilal kopardı geceyi ellerimden. Ateş aldı mürekkep. Şarjörü dolduran gözlerimdi, sözlüklere daldım. Dirim, ulu ve yalnızdı. Sefil ve şehvetli gömüldüm ben. Ebedi huzursuzluk açtı göğüs kafesimi, ebedi huzursuzluğun eziyeti sardı ruhumu. Keşke, o gece odamı boyasaydı bir kiralık katil, ben bir kilometre aşmayı düşünürken kendimden. Nalburdan…
-
op.369: fahri küçük – barda*
şarkılar ve biralarve götünde kılı ağarmış köpekdahası tecrit edilmişbahça duvarından aşıp, sarmaşık yalnızlığımıboğazımın yangın yerine dolamış benbarda efes, enfes, nefesve tütünsarım sarımyakım yakım tütünsonra kadınlarhepsi marlin monreokatalitikte cızırtıkafamın dipsizliğinde bunaltısersemlik, serserilik, sersefillik barda içimi işedim şişelereyalnızlığı masaya kazıdımyerimi değiştirdiler ulan benimkaldırıp köşeye attılaroysa bentabanca gibi bir hayat istedimtanrı beni resim olarak yarattı(insanlarının yüzümü görmediği)astıduvarına dünyasınınastıyarınlara…
-
op.368: batuhan durak – nuriye insta’dan story izliyor*
Garson elinde pos makinesiyle masamıza doğru hızlı adımlarla yaklaşırken sesimde herhangi bir çatallaşma yaşanmaması adına boğazımı temizledim. Herhangi bir tükürük partikülünün beni gülünç duruma düşürmesine asla müsaade etmem. Ardından duruşumu düzelttim, omuzlarımı mümkün olduğunca yükselttim. Tamamdır. On saniye önceki benden daha özgüvenli miyim? Bence evet. Gecenin en gösterişli hareketini yapmaya hazırım. Şimdi kendinden emin bakışlarla…
-
op.366: fatih bozdoğan – kadına*
Yaşamanın ne olduğunu hatırlıyor muyuz biz?Mutlu olmak çabası bize uğramayalı ne kadar oldu?Bilmiyoruz demek ayıbıdır dürüstlüklerin, bilmemenin acizliğindeyizFarkında bile değiliz yürürken artık;Kimler düşmanı bizlerin, hangilerinden darbeler yiyebiliriz? Yağmurlu havaların ıssızlık kokan gecelerindeDamlaları ne kadar kırmızıya döndürebilir kaderlerimiz?Sabahları güneşin vurduğu birikintiler şiddet kokar Ağlar artık yüreklerimiz suyun ışıklara kırıldığı asfaltlarda. Her gün dökülen kanları anlamlandıramamaktan titrek gözler gözler görüyorum.Acımasızlıklara, yorgunluktan…
-
op.365: erman şahin – ışıklarını erken söndüren evlerin kısık sesli cümleleri*
Ömrümüz ile alnımıza yazılanın aynı yolda yürümediğini anladım, yol boyunca kucağında çocuklarıyla ölen kadınları gördüğümde. Yola isimler koydum her adımda; Halepçe, Hiroşima, Guatemala, Sri Lanka, Gazze , Naziler ve köpeklerin bir acıya avlamaktan başka çaresi olmadığı tarih öncesi çağlar. Beyaz bayrakların diline sürülen kızılcık şerbetine inanmayı bıraktım saçlarımın beyazından mezar taşlarına baktığımda. Savaş bitince taze incir toplayacak…
-
op.364: mustafa güngör – de novo*
kurbağalara baktın, bittiterziler de gitti Hikmetsen de gitgördüklerini göreceklerine rehini bil deöyle git i.bi çocuğun en büyük olduğu yasa! kurutulmuş bi dondurma neye benzetilebilir şimdidenki her elmanın tadına öteki ısırınca varılacakkendevrik masalarda kartvizitşampanyalı cenazeler… öte şehirlerin isimlerini keşfettiği atlastan beridir kayıp, her şeyi-düzeltmeye kalkışan bi hindistan seyyar duyumsamalardan müteşekkil düşlemi, fiyakalı bi seyyahın etiketi elvedasının…
-
op.363: mehmet kılgı – kullanımına uygun olmayan okul defteri
Artık soğut göğsünde toplanan ateşin bulutlarınıYağsın kendinden alacağın intikam.Olan olmuş vesen dünyayla tanışmışsınOturmuşsun ortasına postunun; töre bilir, yöre bilirBir oku gevşek bıraksan otağın gergin Ey benim hangi çağ olsa boynu ip yanığı taşıyan kalbimAldatmasın seni Brüksel’den lahana Japonya’dan atom alışınBuruk bırakmasın seni yeniden ve yeniden OrtaDoğu’da kurşuna dizilişinDirilişi muştu bilenler üzdü biziDevrim yaza yaza duvarlara…
-
op.362: zülâl menekşe – merhaba polonya*
keçe nefes merhamet et ciğerimdeki bu sızı başka keçe nefes işte kadife zehir merhaba polonya fikrimi zapt edip elimde olmayan bir yola koyulmuşsam şaşırdığımdan o yaz gecesi huzuruna omzumda bir şal anımsadığımdan gamsız yarınsız eskilerden kalma soluğum su gibiydi ve bir esinti sıyırdı dikenimi kusurlu derimi …
-
op.361: bilgehan tuğrul – film çözümlemeleri (tim burton)*
Tim Burton Kimdir? Tim Burton, Amerikalı bir film yönetmeni, yapımcı, senarist ve sanatçıdır. 25 Ağustos 1958’de Kaliforniya, Burbank’ta doğdu. Sinema kariyerine Disney Stüdyoları’nda animasyon çizgi filmleri üzerinde çalışarak başladı. Daha sonra, kendine özgü tarzıyla tanınan ve karanlık, gotik, fantastik öğelerle dolu filmlerle ün kazandı. Burton’ın en tanınmış eserlerinden bazıları “Beetlejuice” (1988), “Batman” (1989), “Edward Scissorhands”…
-
op.360: ışık sungurlar & fuat eren – all i need*
fuat eren – zeynep* sonsuz kokular için …
-
op.359: furkan doğan – palmiyeler*
Geçim kaygısı aklına geldikçe derin düşüncelere dalıyordu. Düşündükçe sıkılıyor, sıkıldıkça ellerini dudaklarına götürüyor ve ellerinin üstündeki kılları dişleri ile tek tek çekiyordu. Vücudundaki tüm kıllardan nefret ediyordu, kıllarını her çektiğinde büyük bir rahatlama hissediyordu. Eskimiş iki kanepesi, yuvarlak yemek masası ve televizyonu ile aylardır bu evde yaşıyordu. Sadece babasının gönderdiği para ile geçiniyordu, uzun bir…
-
Abone Ol
Abone olunmuş
WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.
opus sanat* 