OP.482: aren haşar – maranatha’nın anatheması*

maranatha bir kadın yaşam ile dolu 
yok sil aklından hemen bunu 
yaşam maranatha’da dopdolu 
yaşam bütün doluluğuyla var olmak 
oradan var gücüyle haykırmak için onu seçti 
 
maranatha’nın bedeninde süzülen kanın yekûnu dudaklarında 
onun dudakları bol yaşama açılan kapının seyirliği 
maranatha’nın anatheması hepimizin anatheması 
yaşamın kendisiyle kurduğu bu ilişkide gizli 
 
bâtının yüceliği ancak zahiren seyrediliyor 
maranatha siyah şeffaf başörtüsünden taşıp 
öylece açığa vurmuş zülüflerinden yayılan 
kutsal buhurları dudaklarıyla yüzüme üflüyor 
bol yaşamı izleme ayrıcalığı yalnız bana veriliyor 
yalnız bana veriliyor vişne çürüğü dudaklarından 
neden biliyorum ki dudaklarının vişne çürüğü olduğunu 
 
maranatha’nın izzeti varlığımı skandala döndürüyor 
belki de baştan beri varlığım bir skandaldı 
maranatha gibi sapasağlam onaylasam kendimi 
ya da şimdi şüpheden kurtulup onaylasam kendimi 
öyle ya da böyle tüm hükümlerim küfre varıyor 
zahirin çekiciliğinde yitiyor bâtının yüceliği 
 
bu ayrıcalık niçin bana verildi 
bu bir ayrıcalık mı 
kaygan zemine mi basıyorum acaba 
bastığım bir zemin değil mi yoksa 
bastığımdan emin miyim ki 
 
ben onun paskalyalar birçok paskalyalar kutladığını biliyorum 
ancak o şimdi burada herkes için ilk paskalyasını kutluyor 
birden maranatha yanımda beliriyor ve şöyle diyor 
 
iki adam görüyorum 
ikisinin de elinde vişne likörü 
içiliyor likörler adamlarca 
likörler adamları eritiyor 
 
sonra maranatha’ya sesleniyorum 

 

Bir Cevap Yazın

opus sanat* sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin