Kategori: doğukan özdil
-
op.227: doğukan özdil, dilsiz*
duyulmamak bir kez daha terk edilmekmişsigarayı bıraktığım için senden alıyorum bir dal suçüstü basıldık güvenirken hayataşaşırdık ve zayıf kaldıkyüzümüzü her sabah ilaçlarla yıkadık acıyla derdi aynı sanıyorlar Benzemiyorduaşık olduğuna inandıramamak kimseyisavaşmaya kutsal bir davauğrunda Hayvan olmadığımıza şahit arandı sızlayan bir iltihaptım, dündübeklemiyordu kimse tabancaateş ettim aydınlık bir sokakta Çok sevilen bir ağaçtıyaşken… diye sayıkladım kaçarkenyaşken…
opus sanat* 