Kategori: edebiyat
-
op.86: itham ya da tuhaf şeyler takvimi – bir
kazım baran yılmaz, eylül 2021 yirmili yaşların başındayım. evdekilerin narkotik şube ekibi gibi peşimde dolandığı, ben uyurken ceplerimi cüzdanımı filan kontrol ettiği ve konu komşu sohbetlerinde bizim oğlan eve kafası güzel geliyor ama ağzı içki kokmuyor, dedikleri günler. sentetik asidin etkisi, gelecek kaygısı, çevresel birkaç faktör ve içimdeki buhranın yardımıyla intihar etmeye karar verdim. gürültülü…
-
op.85: nuit verte
kenan albustanlı, eylül 2021 Pantheon’a gömülen general kasıntısıyla izler, onu, geceteninde ay yanıkları, aşk şarkıları dilindetınısı, zihnin asık suratlı emirleri, moda dışı selamlaşmaakılda çoktan sallanmış bir otoriteve kınına kılıç yerine gül takangüleç yüzlü, henüz devrilmiş olan kraliyet Lé/bilmemne şövalyelerizırhları evlerinde şimdi günü gören de, tanı gören kadar net anlatsınyalınayak/takunyalı bir deliye anlatır gibimadeni para üzerinde…
-
op.83: greenlerin büyükşehir maceraları
cihan adıman, mart 2020 merdiven üstlerinde oturuyor şehirliler v.baba gençliğinde nasırlar biriktirmişinşaatlardan kalma bir yük binmiş sırtına -fıtıkgençliğini iliştirmiş aynanın kenarınasaçları kıvırcık-siyahne devrim ne darbe geçmiş saçları arasından kıvırcık-siyah, baba ahalinin ortasında karıştırıyor saçlarınıserçe parmağını bırakmış binalardataşları diziyor dörtlü masanın üstüne baba ahalinin ortasında karıştırıyor saçlarını y.merdiven üstlerinde seyretme oyunu insanlar birikiyor büyük takvimin yaprağınagünlerle…
-
op.82: raw, 260220
kazım baran yılmaz, mart 2020 utancıma verdiğim addır yeryüzübeni iki kere tersten yazacak tarih musa’dan beri yarılan bir suyun habercisiyimbir tartılsa gölgem, gövdemden ağır çıkarherkesi besteleyen bir nota var ağzımdabir de denizin dikişleri patlayana dek koşmakher bıçağı körelten bir talimdir aslındaçok keskin bir cümlenin ortasında susmak utancıma seçtiğim renktir hüzünbeni iki kere ibda edecek ölüm…
-
op.81: gittikçe bozuluyor sesim. gayrım yetiş
yusuf araf, mart 2020 #1 su yadırgıyor kendini tenimde. yaralıyor dediklerimi, diyeceklerimi örseliyor yeniden.değil uzanıp dindiğim kahrın o ağızdan çıktığı için yıkadığı şeyde terk. hiç yoktu olacağı güzel yüzümde gülen hüznün hükmü. ola ki çağrıldım. ola ki bilindim çarşının ortasında, kahraman ellerle bilindim, korkak sözlerle ya da şeyler tanıdı gündüz körü gölgemdeki aksi.önemi miydi olup…
-
op.79: ”hariç” şiire ”dahil”
yiğit ergün, nisan 2020 Emre Ay, 1994 yılında doğdu. Gazi Üniversitesi Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları Bölümünü ve Anadolu Üniversitesi Sosyal Hizmetler Bölümünü bitirdi. Vurgu Edebiyat Dergisinin editörlüğünü yürütmektedir. “Hariç” (2019) adlı şiir kitabı yayımlandı. İstanbul’da yaşamaktadır. -“yutkunma” şiirinde şu iki dize geçiyor :“geniş korkulardır göğsümü daraltan / göğsüm incelik için tek solukluk” İnceliğe hasret…
-
op.78: kazım baran yılmaz’dan, davut değilim
işaret kuşağı, nisan 2020 çok yanlış anlaşılmış bir hikayeden geliyorumterazimin tarttığı kum kadar mülk sahibiyimgittiğim her yerin uzak olması gibi bir kusuru var. kazım baran yılmaz’ ın işaret kuşağı kapsamında çıkacak yeni kitabı ‘davut değilim’, yakında
-
op.77: siyah giyen kadınlar ve hayaletler beyazdır
fatih kök, nisan 2020 Karnım epey acıkmış olmalı, sabah tıkıştırdığım poğaçadan başka bir şey girmedi mideme. Hava kararmış. Burada zaten erken akşam oluyor, bir şeyler yemek istemiyordum; hele ciğer, kebap neyim görmek bile istemiyordum. Dışarı attım kendimi, Dağ Kapı’ya doğru yürüyordum. Bu şehrin de meydanı betondandı, yalnız biraz fazla polis süsü verilmiş taşlar. Kaleleri olmayan…
-
op.76: yangın yeri viyana
enes sarı, haziran 2020 Adamlar peydahlayan aynı adımı sana adamıştımSürgündeSabit süreğenlikte süreSürgündeGeçmek bilmez mişli geçmiş ve meyli batı’yaYüzün daha görülmemiş antarktikaların şaşkınlığındaÇevir yüzünüBoynunu kurban et amedeo’yaBoynun boyunu geçtiğinde afrika’nın maskları asılırHeykeller hareketlenir, pazuları usturalanır us yokluğundaUs yok ve tin, sığ ise öz tığ inceliğinde olsa da nafileVe velvele, gidebilmek galilei ile gaile bir merküreYerküre kafi…
-
op.75: büyülü nesne
semih yıldız, nisan 2020 Abim kayboldu. Abimin kaybolduğu gün, kasabamızın merkezinde bulunan dört yolun adacığına belediyenin vinci bir heykel indirdi. Adı, Küre. 7-8 metrelik, siyah, kusursuz orantısıyla bir küptü bu heykel. Abimin adı Mutlu. Ama abim tanıdığım en çekilmez, huysuz ve bir o kadar da mutsuz adamdı. Bu konuda kasabada hayli ünlüydü. Küre geldi, abim…
-
op.74: şurada
aytaç ars, mayıs 2020 Açacak burada mı peki? Değil.Fakat açacak neden burada değil Ve yine derine inmeye çalışan boğa bocaladıSadece cevizlerin içine saklanınca korkusu geçenHer birimiz farklı okumalıydı şelaleden akan paragrafı Halının altına bakınKangurunun aceleci anneliğini pekiştiren asimetrik kesimeZıplayabilirsek kaçarız ormandanÇünkü derine inen boğa boğuldu Boğa boğuldu Boğa boğuldu Nasıl da ağzımız doluyor harfleri bir…
-
op.73: külleri savrulan yazar: jorge amado (10.8.1912 – 6.8.2001)
mustafa suphi, mayıs 2020 Brezilya’nın şehirlerinden Bahia’nın sokaklarını karış karış bilirim. Hatta köylerine kadar. Hırsızlarını, ayyaşlarını, dar kalçalı melez orospularını, dik yokuşlarında kapı önlerinde oturan dul kadınlarını, her fırsatta kocasını aldatan Terasa’yı, yaşlı horoz Justin’i, kumsalda aşkı kovalayan genç kızlar ve genç erkeklerini… Neydi beni böylesine Bahia şehrine aşık edecek unsur ? Elbette Latin Amerikan…
-
op.72: phoenix
kenan albustanlı, mayıs 2020 -benden külateş de benden – geldiğin yertoprak duvarkuştüyü yastıkdeğil mi zaten gözü büyümüş, ağzı oval şu aklımınyarı kaçık zührevi çiçeklerive altında aydın ve çığırtkanlığınakarata yaklaştıkça artanpeygamberdevesi şarkılarırenk renk mantarları şemsiye bellemişbir kraliçe, bir de işçizaten adın, adımadeğmez diye devrimveya devinim benim zaten bir dala tutunamayışımbir daldan sayılmayışım ateşten kanadı olgunluk seviyesine…
-
op.71: başıma ne gelecekse
çağın özbilgi, temmuz 2020 * annem çiçekli çayırlardan kimi toplar?adım anılmayacaksa ölmeliyimadımlarım gerisingeri uslanmayaben o göğüs boşluğuyum inceliğeben o romantik kuş ezgileriaklım beş karış havada / kargalarla aram pekiyi değilötüşüne imrendiğim ağaçlaryaslı, sonbahar düğün ertesi olmayayani yalnızım, yani yıkıkçarem harabeler inleten kitaplar okumakdevasa aynalarda kırılmak sözcüklerlegömlek cebimde taşıdığım fiyaskoylaağır geliyorum hayata / ama nafilegıcık oluyorum…
-
op.70: içimde bir dağ
hatice kübra öktem, ağustos 2020 bazen diyorumyüzümdeki lekelerin yerinikalbimdekiler almasaymışçıkmayan lekelerkapanmayan oyuklarhala akan yaralarsonu olsaymış bütün bunların da hayatınhayatımı bir melodinin içinde geçirebilecekfazladan bir şıkkı olmalıymışbaşı şişenlerçok yorulanlaryaralarından yerinde duramayanlarbaşını alıp alıp oraya gidebilmeliymiş bazen diyorumşarkılardan başka tutunacak dalımız kalmamışneden göğe uzadıkça kesmişler ki bizidaha çabuk ve taze büyüyelim diyeyse evethakları var ama böyle değilyine…
-
op.69: diğer mi değer mi uğr-
hilal fırat, ağustos 2020 Kendinizde ya da bir başkasında olmaya mı geldiniz? / IVDüşüp kalktığı yer hep kelimePas ve bir makas eşliğinde kırıkları alınmış ayna!İyi çalışılmış öfke bir de akışkan harita.Bir ucundan diğer ucuna eklenirse gök diğer mi değer mi uğr- Kaçıyorsunuz… oysa nasıl da bir şey arıyor gibi’ siniz. / III3’vakte dek: İçmeye hızlı…
-
op.68: yılan votkası / sen de artık sevgilim olamazsın
ahu neda, mayıs 2020 Paradoksla seviştin, deneyim nasıl,Birini tutuklar mısın severse Kitapları okşardık yalnız kaldığımızda, insanları oylardıkHerkes gitmeli! Sen dur,Bir hiçi yaşıyorsun, varlığını arttır, bir yılan votkası koyHerkes gitsin bu sokaktan, birbirimizi görelimÇarpışmaları tanıyalım çünkü iki çingenesiyiz tek ırklı zihinlerin. Bana kızmakta ısrar, niçin yok her ay büyüme merasimiKalmadı eski teni aşkın, yedim. Sorgu odaları…
-
op.67: knock out
adem üren, temmuz 2020 arkam sav, önüm seattleşuramda tetik genişleten bir gençlik türküsü“ellerim dağlar kavuşturduellerim hep senden ayrı” sürsün bunca çevrimkurusun bütün arka bahçelernereden tutsam elimde kalan dublörün sahteliğikaldırıma çarpan sadece onurum değilbeni nerede tutuklasalar orasıdır karakol. en acıdan en iyiye gidenkitaba ve aşka bağlılıkuçurulmaz bir uçurtma takibidirgözümün gördüğü kadar şu ölümne zaman geçsenbir sokaktan.…
-
op.65: sisay
cabir özyıldız, şubat 2020 Umut, insan yaşamının en çaresiz zamanlarında sıkı sıkıya sarıldığı -ikircikli de olsa- biricik kurtuluş duygusudur. Sisay da açlığın hüküm sürdüğü, çaresizliğin durmadan umudu emzirdiği, zayıf göğsünde kemikleri sayılan, ölümün diğer yerlere göre hayli sıradan sayıldığı bir kıtada yaşarken; yeşil ormanları, geniş caddeleri, düzenli hayatı, gürbüz insanları ve en önemlisi her öğün…
opus sanat* 