sarhoşluğun en derin kıyılarında yüzdüm kimsenin bilmediği
yazdıklarımın “şiir “ olduğunu söyleyenlerin yüzüne birkaç şey çarptım
üç penaltı bir gol çağından gelerek dünyaya basit bir gol atmayı denedim, başaramadım
sonuna kadar gitmek deyimini yanlış anlayarak
mağlubiyetlerin üstüne mağlubiyetler ekledim

bu mağlubiyetler bana kitap getirdi, kitap götürdü
götürdükleri benden fazlaydı, susmayı bir borç bildim bütün olanlara
namağlup olamadım, olanlara imrendim
herhangi bir köşede sızmanın alfabesinde kendi meyhaneni kalburüstü kurdun ama bu da tarihe başarılı bir vuruş olarak eklenemedi

kendi içimde boğulmanın hesabı kendi içimde kesildi
kendi içimdeki muhasebe sessizliği bazen bir cinnete, bazen anlam veremediğim bir kahkahaya dönüştü
hepsinden teğet geçtiğimi sandım
odalarda kırmızı tuborg, eskimiş eşyalar ve eski müziklerle dünyaya sorular sordum
bunları dünya bile cevaplayamadı

geometrik şekillerle yolumu bulacağımı söyleyenlere inandım
inancın yokavar’larında gezindirdiler beni ben istemeden
her şeyin sonuna bir harita çizmeyi denedim, hiçbirini başaramadım
çok sevdim, çok yenildim
sonunda beni mağlup ettin, vatan sağ olsun!