bir uçtan bir uca parkeler sayıyorum
önümde çizilmiş yetmiş metre korkular
arkamda bıraktıklarım
yanımda ise yeni dünya
bu farkındalıkları bir fanusta topladım
bir aradalığın getirdiği optimist telaşlar
2001 krizine kaşık atar gibi
merkezi sağ görüşlerde yeni bir dönem arayışına girdiler
bir uçtan bir uca aynı parkeler sayıyorum
ve bu kuraldan hiç sapmıyorum
ifade ettiğim her anlarımın hiçe sayıldığında
en büyük düşman olduğumu burada anlıyorum
bir kalem alıp büyüyorum
temel taşlarında matematik kuramlarını içtenliğime buluyorum
uzun süredir yazmadığımı görünce
en hisseli sabaha gölgeler düştüğünü görüyorum
sonra bir müzik çalıyor arkadan
eric clapton’dan alabama woman blues
ne cüsseli ve karizma bir şarkı diyorum
kadıköy’de an’a gidip aromalı soğuk bir çay içiyorum
Bir yanıt yazın