Kategori: yakup diker
-
op.328: yakup diker – alışılmışın dışında*

Dişlerimin arasından geçiyor zamanBir kalkışmaydı bu – alışmak gerekAlıştım buna – alışmak gerek.Tren vagonları geçti önümdenVe kuşlar üstümüzdenKuşlar hep üstümüzde ve üstümüzden. Yollar serildi damlar üstüneGüneş içimize işlediKayalar yuvarlandı.Bunlar oldu, bunlar olacak – alışmak gerekAlıştık buna – alışmak gerek. “Seni kendime yuva bildim” dedi bir adam“Seni kendime ceza bildim” dedi bir kadın.Tren vagonları geçti önlerindenTren…
-
op.262: yakup diker, olmayan birine seni seviyorum dememe dersinden sonraki ilk teneffüs*

Ama yola koyulmak yolu bitirmek gibiYolu bitirmekse eğerPerdeler yüzlere çekilsin pencereler yerineİnsanlar çeşitli renklere boyansın yaşamış oldukları evler yerine.Ama kan kusalımAma acımayalım / acımayan yerlerimiz olsun.Bir yerlerimiz kırılmasın, bir şeyler bozulmasınBir yerlere erken dönülmesinGeç kalınmasın bir yerlere. Tuz basalım tenimize, tuz basalım ama nasıl?Öylesine temiz, öylesine şeffaf ve güzelTuz basalım tenimizeDeniz tuzları, denizlerden çalınmış tuzlar.Ama…
-
op.232: yakup diker, kavisli*

Ben kendimi sakladığım hasarlaBen tırnaklarımla kazıdığım etimleBen kendi vehmimde duru ve kavisliYaşamakla yükümlü dünya boşluğunda. Kavisliyim çokça ve yasak meyveye yakınKulaklarımda çığlık, ağzımda sular herkese yetecek kadar.Ben biraz kurumayan ırmakBana kalırsa biraz suç, bana kalırsa biraz günah.Doğru bildiğim şeyleri çevremdekilere dağıttımYanlışlar ve yanılmışlar karıştı gözlerimin önünde toprağa.Dünya boğazına kadar çığlık, boğazına kadar tufanİnsan eliyle büyüyen…