Etiket: emre ay
-
op.240: emre ay, dökülenin açtığı yer*
bana tutunarak yürüyor geceçoğul bir hiçliğe düşecek ben uykuya çekilince bende yoruluyor ışıkları çokluğunbakışlarımın arkasında karanlığın mezarıkanımda günün gölgesiderimi geren derin çekilme içerisi -durduğum yerde hareketli dakikalarizin almıyorum düşünmek içinbir ceset kokuyorşiirini bitirmiş olmalı şairben dirilikte toplum rüyasında korkuluklarındevlet elbet tedirgin kim yukarı bakarsa- şehir benimle tarif ediyor tarihini-tam da şu ankolay anlaşılmayan her şeyin…
-
op.161: emre ay, hep hiç
benden kurşun geçildikıvrımlı boyun soyarken iştahlı çağ gözleriölüm içimde dirildi ertelenmiş vücut hatlarıterli şarkılı ten ataklarıgeçmişi uyandıran geleceği tasarlayanhala en ilkel ama hala en çağdaş nefes aktarımlarıdudakların kelimeler için kullanılmadığıkırışık bir karanlık zamanı herkes dağıldı çıplak aydınlıkta-kaldım kendimde göçmen- savaşan ben değildimben savaş meydanıkan en yakın adım kullanılmadıkça bir elde güle dönüşen silahtımkullanıldımsaçıldım kim bıraktı…
-
op.146: emre ay, ihlal
katı kavganın dalgın caz tadı yanı başındısakındın zamanı kalın karanlık makamındanacı kanı takıldı aklına çağ tanıklığının darmadağınaçık sanılan kapıların ardı artık yalın yanardağı esmer bir ezgi delilikte beklenir dedikrengi derin kesik tenin eksildi beklenmedikbeylik beyit sesin esirliği bezgin eskidinefes keskin değil kesik deli sessiz serinlikten beri övülür ölü sözü gördüm kördüğüm güngüz bölündü dün bütün…
-
op.94: rica
emre ay, mart 2020 savaştan kalma bir tüfek gibiduruyorum anılarımın karşısındaanılartercümesi en zor olantekliyorum daha ağzımı bile açmadan içim geniş uçurumlar besliyor düşmeleriylehafızamda görkemli acılar koleksiyonuunutulmaktan kısaldı yollarımoysa hep birileri bekliyordur diyetılsımlı soluklarla tıklamıştım bütün kapılarıkapı kollarında sıcaklığı gitmelerinsırtlarında terk edilişlerden yapma soğuklukbendim yeminli askeri kapı önlerinde beklemeninkimsecikler gelmedi savamadım sıramı göksüz kalmış bir kuş…
-
op.79: ”hariç” şiire ”dahil”
yiğit ergün, nisan 2020 Emre Ay, 1994 yılında doğdu. Gazi Üniversitesi Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları Bölümünü ve Anadolu Üniversitesi Sosyal Hizmetler Bölümünü bitirdi. Vurgu Edebiyat Dergisinin editörlüğünü yürütmektedir. “Hariç” (2019) adlı şiir kitabı yayımlandı. İstanbul’da yaşamaktadır. -“yutkunma” şiirinde şu iki dize geçiyor :“geniş korkulardır göğsümü daraltan / göğsüm incelik için tek solukluk” İnceliğe hasret…
-
op.64: kim bu işaret kuşağı?
yusuf araf, şubat 2020 Son zamanlarda ‘işaret kuşağı’ adlı bir oluşumun paylaşımlarına denk geliyorum. Ekim ayından bu yana bu oluşumu takip ediyor ve paylaşımlarında bulundukları şiirlerden bölümleri hayretle okuyorum. Daha öncesinde bu oluşumla ilgili kazım baran yılmaz, Facebook hesabı üzerinden bir duyuru yapmıştı. Bu oluşumun tam olarak ne olduğunu, ne için var olma gereği duyduğunu…
-
op.31: işaret kuşağı’ndan: emre ay – fakat
işaret kuşağı, mayıs 2021 gök yırtılmış bir gömlek gibi duruyor gözümdeyanılmış bir kitap gibi yanıyor içimde dağkalbimin sökülen yerleri dikilmez bir vedagidenin hiçbir zaman gitmediği bir düzendeben hariciyim her şeyin tam ortasınınyine de ait ve tabi değildahil olmak isterdim bir mümküne emre ay, sade emre ay, fakat.işaret kuşağı’ndan. aşağıdaki linkten fakat’a ulaşabilirsiniz:
-
op.12: inkisar
emre ay, nisan 2020 sonsuz güzelliğin altını kanla çizdiler duyuluyor ağrısı sözcüklerin annelerin kayalar parçalayan gözleriyle yoksul heyecan ırmağı parıltısı sanki kızgın hakikati ıslatmaya çalışan binbir söylem her tanımsız çığlık bütün bir tarihi canlandırıyor aynı oyun aynı sahne değişmiyorken gündem bir çöl yorgunluğu geçtiğimiz her yer neye açılırsak onunla kapanıyoruz yüksek bir keyif telaşıyla bahar…
opus sanat* 